ترجمان الاشواق ( فارسى ) — الصفحة ٩١

قصيده دوم پيشواى عيسوى ، دختى از بلاد روم

حال كه فرار و گذرنده است .

تنها در وجود بيننده ، هستى مىيابند زيرا چون بيننده از خود هستى مستقلى ندارند .

زيرا عاشق با معشوق خود دمساز است و مىخواهد با او يكى شود تا آنجا كه اگر معشوق خواست از عاشق جدا شود ، عاشق در وضع بحرانى و سختى قرار مىگيرد .

1 - در روز جدايى ، آنان شتران سرخ موى را زين نكردند مگر در هنگامى كه طاووسها را بر آنها بار نمودند .

2 - طاووسها را با نگاههاى كشنده و گيرا مىبينى ، پندارى كه هريك از آنها چون بلقيس در بالاى تخت مرواريد نشسته است .

3 - هنگامى كه وى در صحن آبگينه گام مىنهد خورشيدى است كه بر روى سپهر در آغوش ادريس مىدرخشد .

4 - هنگامى كه با تير نگاه مىكشد ، با گفتار شيرين زنده مىكند ، و چون مرده خويش به زبان زنده مىكند گويى عيسى است .

5 - دو ساق درخشانش تورات اوست ، آن را مىخوانم و مىآموزم ، گويى كه موسى هستم .

6 - اسقفى است از دختران روم كه فاقد زينت است كه در او نشانه‌هايى از نور مىبينى .

7 - دوشيزهء سركشى است كه كسى را با او انس و الفتى نيست و خلوتگاه خويش را جايگاه ذكر كرده است .

8 - همه دانايان كيش ما ، « پيروان داود » دانشمندان يهود و نصارى را ناتوان و درمانده ساخته است .