ترجمان الاشواق ( فارسى ) — الصفحة ١٩٢

قصيده چهل و يكم دوزخى در دل فروزان

قصيده چهل و يكم دوزخى در دل فروزان

قصيده چهل و يكم دوزخى در دل فروزان

1 - خدا آن پرندهء درخت بان را حفظ كناد كه خبر درست را برايم بازگو كرد .

2 - او گفت كه چگونه معشوقه‌ها ، شتران خود را زين كردند و بامدادان آنها را بيرون بردند .

3 - من سفر كردم و با مهاجرتشان از عشق آنان در دل من دوزخى زبانه مىكشيد .

4 - مىكوشيدم كه در تاريكى شب بر آنان پيشى بگيرم آنان را بخوانم و رد پايشان را دنبال كنم .

5 - براى من راهنمايى براى پىگيرى آنان وجود نداشت بجز نسيمهاى عطرآگينى كه از عشق آنان معطر است .

6 - زنان پرده‌ها را كنار زدند و تاريكى به روشنايى تبديل گشت و شتران با روشنايى ماه ، به راهشان ادامه دادند .

7 - آنگاه در پيش روى شتران اشك ريختم و ساربانان گفتند : اين جويبار كى روان شد ؟

8 - و نتوانستند از آن عبور كنند گفتم اين اشكهاى من بود كه چون جويباران روان شدند .

9 - تو گويى آذرخشها بسبب درخشيدن برقها است و عبور ابرها براى ريزش باران است .

10 - تپش قلبها در اثر درخشش دندانها است و ريزش اشكها بخاطر رهنوردانى است كه كوچ كردند .

11 - اى كسى كه در لاغر ميانى و نرم‌تنى به شاخهء سرسبز و تر و تازه مىمانى .

12 - اگر اين قياس وارونه گردد همچنان‌كه من كرده‌ام نتيجه مطلوبى بدست خواهى آورد .

13 - پس نرمى شاخه‌ها چون نرمى بلند قامتان و گل سرخ چمنزار ، مانند گونهء معشوق شرمگين است .