ترجمان الاشواق ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

قصيده بيست و پنجم اى اندوه قلبم

2 - در دلم آتش عشقى زبانه مىكشد و در جانم ماه تمام ظلمت غروب كرده است .

3 - اى مشك و اى ماه تمام و اى شاخه‌هاى تپه‌هاى شن ، چقدر شاخه سرسبز و ماه درخشان ، و مشك ، پاك و خالص است .

4 - اى دهان خندان كه شادابى دندانهاى آن را دوست دارم و اى آب دهان كه من مزه عسل سفيد خالص را از آن چشيدم .

5 - اى ماهى كه در سپيده‌دم با شرمى در گونه‌اش درحالىكه روبند زده براى ما نمايان گشت .

6 - اگر وى نقاب خود را كنار بزند بازكردن آن براى ما عذاب خواهد بود ازين‌رو وى در پس پرده نهان شده است .

7 - وى خورشيد بامدادى است كه در آسمان طلوع كرد و آن شاخه از تپه‌هاى شن است كه در باغ كاشته شده است .

8 - در جايى كه من شاخه را با ريزش باران آب مىدادم ترس مرا واداشت كه هميشه مراقب او باشم .

9 - اگر بتابد چشمم با شگفتى به آن خواهد نگريست و اگر غروب كند به مرگ و نابودى من خواهد انجاميد .

10 - از آن زمانى كه زيبايى تاجى از زر ناب بر سر او نشاند من عاشق زر شدم .

11 - اگر ابليس در آدم روشنايى و جلاى صور آن محبوبه را ديده بود هيچ‌گاه از پرستش او ابا نمىكرد .

12 - اگر ادريس خطوط زيبايى كه در گونه‌هايش به تصوير كشيده بود مىديد ، هيچ‌گاه به نوشتن نمىپرداخت .

13 - اگر بلقيس تخت و خرگاه او را ديده بود ، تخت و بارگاهش در نظرش هيچ مىنمود .

14 - اى درختان ستبر و بلند ، بيشه سرحة الوادى و بان الغضاء بوى خوش خود را به‌وسيله باد صبا به ما هديه كنيد .

15 - اى بوى خوش مشك كه بوى خوش آن را از جانب گلهاى سرزمينتان يا گلهاى