تاريخ قم ( طبع مرعشى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٩

فصل سؤم از باب دوم « در ذكر خراج قم ، كه اعتماد در آن بر مسآحتهاى واقعه بقم كرده‌اند ، جنانجه دستور جمل القرى « 1 » بقم بذان ناطق است ، بر اختلاف روايات »

اصل مال حصّهء مرازاد مرد آباد : پنج هزار و صد و سى و سه درهم .

بورقان : دو هزار و نهصد و بيست درهم .

الباقى بعد ذلك : با مبلغ پنجاه هزار و هشتصد و بيست و سه درهم ، و چهار دانك درهمى ، كه از مواضع منقوله اصفاهان ستده‌اند :

نقره : سهزار هزار ، و دويست هزار ، و چهار صد و شصت و شش درهم ، و پنجدانك نيم درهمى .

بعد از آن ، آنج لابدّ بود ، از وضع كردن آن از كسور و منقولات و خيرات و مبرّات ، وضع كردند ، و آن دويست و بيست و نه هزار و هفتصد و شصت درهم ، و دانكى نيم درهمى است ، از آن جمله :

خراج ضيعتهآى عآمه .

وضيعتهآى مقبوضه از احمد بن محمّد بن فيروز : هفتاد و هفت هزار و چهل و هفت درهم .

خراج ضيعتهاء عبّاسيّه : يكهزار و صد و چهل و پنج درهم و دانكينيم درهمى .

منقول با ساوه همدانيه ، باسم احمد بن محمّد بن شهريار ، و على بن حمدان و متابعان ايشان ، از اهل مشكويه : چهل و پنجهزار ، و نهصد و بيست و هفت درهم .

منقول أيضا با ساوه همدانيه ، از خراج احمد بن عبد العزيز ، از خراج قريه دوانيق :

پانصد و پنجاه و پنج درهم .

منقول با همدان ، از خراج احمد بن حسن بن يحيى بن امان : هزار و پانصد و پنجاه درهم .

منقول از مال رؤس « 1 » - كه آن بر سبيل شمار سرهاست نه بمساحت و عبرت - : سه هزار و پانصد و هشتاد و هفت درهم .

( 1 ) . رؤوس : جمع رأس ، به معناى يك نفر .