احياى حكمت ( مشتمل بر طبيعيات ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

مقدمهء سيوم « 3 » در بيان شروط وصول به أقصى درجهء ايمان و أعلا مرتبهء سعادت ، حكمت و عرفان كه نهايت مراتب قوّت و منزلت شيعيان امير المؤمنين - عليه السّلام - است در نزد بارى تعالى

سيوم - صحت بدن و آلات و قواى ظاهريه و باطنيه و محفوظ بودن از امراض عارضيّه .

چهارم - رزق و غذاى كافى از أطعمه و أشربه و بالجمله ما يحتاج بدنى از ملبس و مسكن و مانند آنها .

پنجم - امنيت و محفوظ بودن از خوف و هراس از شريران و مفسدان .

ششم - ارتكاب و اشتغال به جميع ما فرض اللّه عليه من الأعمال الحسنة الظاهرية و الأخلاق الحميدة الباطنيّة كالسّخاوة و الشجاعة و العفّة و العدالة و بالجملة ما يتحصّل بها حبّ العالم الإلهى و أوليائه و صفاتهم .

هفتم - اجتناب و اتّقا از جميع ما حرم اللّه عليه من الأعمال السّيئة الظاهرية و الأخلاق الذميمة الباطنية كالبخل و الجبن و الشرّة « 1 » و الجور و الشهوة و الغضب البهيمية و السبعيّة و بالجملة ما يرسخ بها حبّ الدنيا و الحياة الحسية بما هى حيوة حسّية التى رأس كل خطيئة .

هشتم - تحصيل كتب علميهء حقّه ، يعنى حديث معصومين - عليهم السّلام - و حكمت ارسطو - قدس سرّه - كه به منزلهء لوح خيال منفصل است از براى انسان كه هروقت كه خواهد در آن خزينهء خيال منفصل علوم را ملاحظه كند .

نهم - رفيق و مصاحب همدرد و همكار ، يعنى طالب كمال سعادت علمى و عملى از حديث شريف و كلام حكما كه خوش‌سليقه و صاحب انصاف باشد كه به‌منزله قوت مفكرهء يكديگرند در مباحثه و مذاكره ، اعم از اينكه أحدهما أعلم و معلّم باشد يا هر دو مساوى .

دهم - اعتزال ظاهرى و باطنى ، يعنى عزلت گرفتن از ظاهر و باطن به عزل كردن او خواهش ظاهرى خود را از مجالست و محادثت با جماعت سفها و عوام ، بل با جماعت بىانصاف و كج‌سليقه ؛ و حواس باطنى خود را ، يعنى قوت متخيله و متوهمه و مفكره خود را از مجالست و محادثت با جماعت خيالات شيطانى كه فى الحقيقه جماعت

( 1 ) . يعنى حرص و آزمندى .