نوشتارهاى فقهى (فارسى) — الصفحة ٩٨

گناه يعنى چه ؟

24 . ميل و اعتماد به ستمگران .

25 . دروغ گفتن .

26 . مسلمان پاكدامن را به زنا يا لواط نسبت دادن .

27 . از جهاد فرار كردن .

28 . قطع رحم ؛ يعنى خرج پدر و مادر و اجداد بالا و خرج اولاد و نوه‌ها را ندادن در صورت تمكّن انسان و نياز آن‌ها ؛ و نسبت به‌غير آن‌ها از اقوام ، قطع رابطه و ترك نيكىهاى متعارف نمودن .

29 . سحر و جادو و شعبده‌بازى كردن .

30 . دزدى كردن .

31 . حيف و ظلم در وصيّت ؛ يعنى مثلًا همهء اموال خود را به قصد محروم كردن ورثه ، به ديگران وصيّت نمودن ؛ و يا به حرمانِ برخى از ورّاث وصيّت كردن ؛ و يا ثُلث مال را مثلًا براى صرف در محرّمات وصيّت نمودن .

32 . قسم دروغ خوردن .

33 . شهادت حق را بدون عذر ، كتمان نمودن .

34 . شهادت به باطل دادن .

35 . پيمان شكستن .

36 . حرام خوردن .

37 . خوردن گوشت ميته و خوردن گوشت خوك .

38 . كم‌فروشى در ترازو و كيل و غيره .

39 . تكبّر ؛ يعنى مجرّدِ داشتنِ صفت باطنى خودبينى و يا ظاهر شدن آن در عمل خارجى به هر طريقى باشد .

40 . اسراف و تبذير . اسراف ، يعنى مصرف كردن مال بيش از حاجت و تلف كردن آن بدون غرض عقلانى ؛ و تبذير : مصرف كردنِ مال در راه حرام .

41 . فحش و سَبّ مؤمن .