نوشتارهاى فقهى (فارسى) — الصفحة ١٢٩
دوم : هدى
1 . نيّت و قصد قربت ؛ چه آن‌كه رمى ، از عبادات شرعيّه است .
2 . سنگ را بايد پرتاب كند . و گذاشتنِ آن ، در آن محل ، باطل است .
3 . بايد با دست پرتاب كند ، نه با پا و مانند آن .
4 . بايد بدون وسيله بيندازد ، نه به وسيلهء آلتى ، مانند : فلاخن و تيركمان و غيره .
5 . بايد سنگ ، به جمره برسد ؛ و آنچه خطا برود ، محسوب نيست .
6 . بايد هفت عدد باشد .
7 . پشت سر هم بزند ، نه آن‌كه همه را يك دفعه ، پرت كند .
8 . سنگ بايد از سرزمين حرم باشد ، نه از جاى ديگر .
9 . بايد بكر باشد ؛ يعنى كسى ديگر آن را نينداخته باشد .
10 . بايد غصبى نباشد ؛ پس سنگى را كه كس ديگر حيازت كرده ، بدون اجازهء او رمى كند ، باطل است .
11 . سنگ‌ريزه ، متوسّط و تقريباً به اندازهء سرانگشت باشد ؛ و سنگ بزرگ و خيلى ريز ، كافى نيست .
مسئلهء 39 . واجب نيست سنگ‌ها پاك باشد و سنگ زننده با غسل يا با وضو باشد و يا لباس و بدنش نجس نباشد .
دوم : هدى
دوم : هدى
يعنى قربانى ؛ واجب است بر كسى كه حجّ تمتّع انجام مىدهد ، در روز عيد ، حيوانى را قربانى كند . شرايط قربانى ، به ترتيب زير است :
1 . نوع ؛ كه بايد يكى از سه نوع حيوان - يعنى : شتر ، گاو و گوسفند - باشد .
2 . سنّ ؛ بدين ترتيب كه اگر شتر است ، داخل سال ششم ؛ و اگر گاو است ، داخل سال سوم ؛ و اگر گوسفند است ، داخل سال دوم باشد .
3 . سالم بودن ؛ پس حيوان مريض و كر و مانند آن ، كافى نيست .
4 . خيلى پير نبودن .
5 . تامُّ الْخِلقه بودن ؛ پس حيوانِ اخته ، دم بريده ، گوش بريده ، شاخ درونى شكسته ،