نوشتارهاى فقهى (فارسى) — الصفحة ١٠٤
صوم ( روزه )
136 . لطمه زدن بر صورت ، نوح سر دادن ، پاره كردن لباس ، تراشيدن سر ، كندن مو ، و جزع و فزع در مصيبت‌ها ، مگر در موارد استثنايى .
137 . سربريدن حيوان براى غير خدا .
138 . جدل و خودنمايى در بحث عَلَى الأْحوط .
139 . همسايه‌آزارى .
140 . نگهدارى هَياكل عبادت ؛ يعنى : بت‌ها و هر نوع مجسّمه‌ها و عكس‌هايى كه براى پرستش ، تهيّه شده است .
141 . حفظ و نگهدارى آلات و وسايل لهو و طَرَب و موسيقى حرام .
صوم ( روزه )
صوم ( روزه )
« صوم » در لغت ، مطلقِ امساك و خود نگهدارى است ؛ و در اصطلاح شرع ، كفّ نفس ، از اعمال خاصّى است كه به منظور مصالح عامّى تشريع شده است . نام اين عمل ، روزه ؛ و از نظر آثار معنوى و مادّى و اجتماعى ، روزه يعنى مظهر مساواتِ اقشار مختلف انسان‌ها ، توجّه اهل رفاه به حال محرومان جامعه ، زكات ابدان ، چشيدن آلام در طريق فرمان حق ، آموزش روان ، آزمايش نفس ، تلقين صبر و شكيبايى ، مهار هوس ، رياضت عاقلانه ، سپر آتش دوزخ ، مولد دو سرور در وقت افطار و وقت مرگ .
مسئلهء 1 . واجب است بر هر مكلّفى ، ماه مبارك رمضان را روزه بگيرد ، جز اشخاصى كه از اين حكم ، استثنا شده‌اند .
مسئلهء 2 . در ماه رمضان ، روزهء غير آن ماه ، حرام است ؛ پس اگر مكلّف از روزهء آن معذور است ، مانند : مسافر ، مريض ، حائض و مانند آن واجب است بخورد ؛ و اگر عذرى ندارد ، واجب است به قصد رمضان بگيرد .
مسئلهء 3 . خود روزه ، واجب اصلى و اجتناب از امور زير ، واجبات ضمنى و فرعىاند :
1 و 2 . خوردن و آشاميدن ؛ خواه آنچه بخورد خوراكى باشد ، يا غير خوراكى ؛ كم باشد يا زياد .