موازنهء اسلامى بين دنيا و آخرت (فارسى) — الصفحة ١٥٠
( 7 ) دنيا متاعى « 1 » است و رو گرداندن از آن پسنديده است
بهترين توشه‌يى كه نزد شماست ( ايمان و عمل ) كوچ كنيد و در آن بيش از مقدار كفاف ( معاش و روزى ) نخواهيد و از آن بيش از آنچه به شما رسيده مطلبيد . « 1 »
18 - آنكه از دنيا كم بدست آورده ، آنچه او را ايمن مىدارد بسيار يافته ، و آنكه از دنيا بسيار بدست آورده ، آنچه او را هلاك مىسازد بسيار يافته است و به زودى آنچه بدست آورده از دستش مىرود . « 2 »
19 - اى پسر آدم ! تو در آنچه بيش از معاشت بدست آورده‌يى نگهبان و انباردار ديگرى هستى . « 3 »
20 - اندوه يكسالت را بر يكروزت تحميل نكن ، هر روزت را آنچه در آنست كافى است ، اگر سال از عمرت باشد خدا در هر فرداى جديدى آنچه برايت قسمت كرده به تو مىرساند و اگر سال از عمر تو نباشد با انديهش و اندوه آنچه براى تو نيست چكار دارى . « 4 »
21 - اى پسر آدم ! انديشه و اندوه روزى كه نرسيده بر روزى كه در آنى تحميل نكن ، چه آن روز اگر از عمر تو باشد خداوند در آن روزيت را مىرساند . « 5 »
22 - « زهد » ميان دو جمله از قرآن است ، خداى سبحان مىفرمايد : « لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ - تا تأسف و اندوه نخوريد بر آنچه از دست شما رفته و شادمانى
( 1 ) - نهج البلاغه ج 1 ص 91 ( 2 ) - نهج البلاغه 1 / 217 ( 3 ) - نهج البلاغه 3 / 196 ( 4 ) - نهج البلاغه 3 / 245 ( 5 ) - نهج البلاغه 3 / 217