موازنهء اسلامى بين دنيا و آخرت (فارسى) — الصفحة ١٢

( 1 ) در اسلام به كسب مواهب دنيوى و مادّى امر شده است

2 - « فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ » « 1 » ( چون نمازجمعه‌برگزار شد در زمين پراكنده شويد و از فضل خداوند بطلبيد )

فرمان به كسب مادّيات در اين آيه‌به جهت آنكه آيه در مقامى است كه مانع و محظورى گمان مىرودجز بر رفع مانع و مباح بودن كسب مادّيات بر چيز ديگرى دلالت ندارد ، ولى مطلوبيت كسب مواهب مادّى در اين آيه از اينكه خداى متعال مواهب مادى دنيا را به « فضل خداوند » تعبير فرموده استفاده مىشود .

3 - « هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَناكِبِها وَ كُلُوا مِنْ رِزْقِهِ » « 2 »

« ذلول » مركبى است كه رام و سوارى بر آن آسان باشد ، و به صورت استعاره ، زمين با اين صفت ذكر شده تا امكان هرگونه تصرّفى را در زمين برساند .

« مناكب » جمع « منكب » است كه به معناى پشت شانه و ميان بازو و كتف است ، و در اين آيه استعاره‌يى است براى سطح زمين .

با اين مقدّمه معناى آيه چنين مىشود : ( اوست‌خدايى كه‌زمين را چنان قرار داده كه هرگونه تصرّفى در آن آسان و ممكن است ، پس در زمين پراكنده شويد و در آن از آنچه خداوند روزى شما ساخته بجوئيد . )

( 1 ) - سوره‌ى جمعه آيه‌ى 10 ( 2 ) - سوره‌ى ملك آيه‌ى 15