موازنهء اسلامى بين دنيا و آخرت (فارسى) — الصفحة ١١٣
( 8 ) گاهى محروم شدن از مواهب دنيوى ، عذاب وكيفرى بر زشتيها و گناهان و ناسپاسى نعمتهاست .
و امّا روايات 1 - امير مؤمنان على عليه السلام مىفرمايد : سوگند به خدا هرگز چنين نبوده كه قومى در ناز و نعمت زندگى كنند و نعمتهاشان زوال يابد مگر به جهت گناهانى كه مرتكب شده‌اند ، زيرا خداى متعال نسبت به بندگان ستمگر نيست . « 1 »
2 - و نيز فرمود : كسىكه ما خاندان را دوست بدارد بايد آماده‌ى پوشيدن لباس فقر باشد . « 2 »
3 - و نيز فرمود : خدا مىفرمايد « وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ - « 3 » بدانيد مالها و فرزندانتان آزمايشى هستند » و معناى آن اينست كه خداوند با اموال و اولاد ايشان را مىسنجد تا آنكه نسبت به روزى دادن او خشمگين است و آنكه راضى به قسمت الهى است آشكار گردد . اگرچه خداى متعال بر آنان از خودشان داناتر است ولى براى آنكه اعمال كه بوسيله‌ى آن مستحق پاداش يا كيفر مىشوند آشكار شود ، چرا كه برخى پسر مىخواهند و دختر دوست ندارند و برخى افزايش مال را دوست دارند و بىچيزى و بدحالى را دوست نمىدارند . « 4 »
4 - و نيز فرمود : آگاه باشيد كه يكى از امتحانها ، فقر و مستمندى است . « 5 »
( 1 ) - نهج البلاغه ج 2 ص 119 ( 2 ) - نهج البلاغه ج 3 ص 176 ( 3 ) - سوره‌ى انفال آيه‌ى 28 ( 4 ) - نهج البلاغه 3 / 171 ( 5 ) - نهج البلاغه 3 / 247 ( توجه شود كه جز روايت اوّل بقيّه روايات فوق الذكر را بعنوان گواه بر برخى توضيحات كه ذيل آيات ذكر كرده بوديم نقل نموده‌ايم . )