نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى) — الصفحة ٩٧

اندوه ، غم : الحزن

دل نبستن به دنيا تن و جان را آسايش مىدهد و دل بستگى به دنيا غم و اندوه را افزايش مىدهد و شكم‌پرستى دل را سخت مىكند .

450 . كلّ نعيم زائل الّا نعيم أهل الجنّة و كلّ همّ منقطع الّا همّ أهل النّار .

هر نعمتى زايل مىشود ، مگر نعمت اهل بهشت و هر اندوهى از بين مىرود ، مگر اندوه جهنميان .

451 . لو تعلمون ما ادّخر لكم ما حزنتم على ما زوى عنكم .

2 گر مىدانستيد چه چيزهايى براى شما ذخيره شده است ، بر آن چه نداريد ، غم نمىخورديد .

452 . لو تعلمون من الدّنيا ما أعلم لاستراحت أنفسكم منها .

اگر آن چه را من از دنيا مىدانم ، مىدانستيد ، جان‌هايتان از غم آن آسوده مىشد .

453 . لا تكثر همّك ما قدّر يكن و ما ترزق يأتك .

غم بسيار نخور كه آن چه مقدر است ، خواهد شد و آن چه روزىات كرده‌اند ، به تو مىرسد .

454 . من أراد أن تستجاب دعوته و أن تكشف كربته فليفرّج عن معسر .

هر كس مىخواهد دعايش مستجاب شود و اندوهش از بين برود ، تنگ دستى را گشايش دهد .

455 . من ساء خلقه عذّب نفسه و من كبر همّه سقم بدنه و من لامى الرّجال ذهبت كرامته و سقطت مروّته .