نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى) — الصفحة ٩١

اميد : الرّجاء

هر كس خشمى را كه مىتواند به كار بندد ، فرو برد ، خدا او را از امنيت و ايمان سرشار مىسازد .

420 . من أصبح معافى في بدنه آمنا في سربه عنده قوت يومه فكأنّما خيّرت له الدّنيا بحذافيرها .

كسى كه تنش سالم است و در ميان جماعت خويش ايمن است و قوت روز خود را دارد ، جهان سراسر از او است .

اميد : الرّجاء

اميد : الرّجاء

421 . انّما الأمل رحمة من اللّه لأمتي ، لو لا الأمل ما أرضعت أمّ ولدا و لا غرس غارس شجرا .

اميد ، رحمت خدا براى امت من است . اگر اميد نبود ، مادرى به فرزند خود شير نمىداد و هيچ كس درختى نمىكاشت .

422 . انّما يدخل الجنّة من يرجوها و انّما يجنّب النّار من يخافها و انّما يرحم اللّه من يرحم .

كسى به بهشت مىرود كه اميد آن را دارد و كسى از جهنم دور مىماند كه از آن بيمناك باشد . خداوند فقط به كسى رحم مىكند كه رحم كند .

423 . حسبي رجائي من خالقي و حسبي ديني من دنياى .

اميد به خدايم برايم بس است و دينم در برابر دنيايم مرا كافى است .

424 . ما اجتمع الرّجاء و الخوف في قلب مؤمن الّا أعطاه عزّ و جلّ الرّجاء و آمنه