نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى) — الصفحة ٦٢٥

نماز : الصّلوة

پدر و مادر و سپس جنگ در راه خدا .

3096 . اذا أمّ أحدكم النّاس فليخفّف فانّ فيهم الصّغير و الكبير و الضعيف و المريض و ذالحاجة و اذا صلّى لنفسه فليطوّل ما يشاء .

هرگاه يكى از شما پيشنماز مردم شد ، نماز را كوتاه كند ؛ زيرا در ميان آنان كوچك و بزرگ و بيمار و ناتوان و نيازمند هست و هر گاه براى خود نماز خواند ، هر چه مىخواهد ، آن را طولانى كند .

3097 . انّ المصلّي ليقرع باب الملك و انّه من يدم قرع الباب يوشك أن يفتح له .

نماز گزار درب رحمت خدا را مىزند و هر كس درى را پيوسته بكوبد ، سرانجام به روى او باز خواهد شد .

3098 . انّ للّه ملكا ينادي عند كلّ صلاة : يا بني آدم قوموا الى نيرانكم الّتي أوقدتموها على أنفسكم فأطفؤوها بالصّلاة .

خدا فرشته‌اى دارد كه در وقت هر نماز ، بانگ مىزند : اى انسان‌ها ! برخيزيد و آتش‌هايى را كه براى خود افروخته‌ايد ، با نماز خاموش كنيد .

3099 . أوّل ما يحاسب به الصّلوة .

اولين چيزى كه به حساب آن رسيدگى مىشود ، نماز است .

3100 . بين العبد و بين الكفر ترك الصّلوة .

ميان بنده و كافر شدن ، ترك نماز فاصله است .

3101 . ربّ قائم حظّه من قيامه السّهر و ربّ صائم حظّه من صيامه الجوع و العطش .