نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى) — الصفحة ٣٩٤

زبان : اللّسان

خوشا به حال كسى كه مالك زبانش باشد و بر گناه خود گريه كند .

1944 . ليردّك عن النّاس ما تعرف من نفسك و اخزن لسانك الّا من خير فانّك بذلك تغلب الشّيطان .

آن چه دربارهء خودت مىدانى ، تو را از [ معايب ] مردم باز دارد و زبانت را نگه دار مگر از خير ، كه بدين وسيله ، بر شيطان غلبه خواهى كرد .

1945 . ليس شىء من الجسد الّا و هو يشكو ذرب اللّسان .

هيچ بخشى از بدن نيست مگر آن كه از آزار زبان شكايت مىكند .

1946 . ما يكبّ النّاس على مناخرهم الّا صائد ألسنتهم .

محصول زبان مردم ، سبب هلاكت آنان مىشود .

1947 . من كان ذا اللّسانين فى الدّنيا جعل له يوم القيامة لسانان من النّار .

كسى كه در دنيا داراى دو زبان باشد ، در روز قيامت ، برايش دو زبان از آتش قرار مىدهند .

1948 . من خاف النّاس لسانه فهو من أهل النّار .

كسى كه مردم از زبانش بترسند ، اهل آتش است .

1949 . ملعون ذو الوجهين . ملعون ذو اللّسانين .

انسان دورو ملعون است . انسان دو زبان ملعون است .

1950 . انّ اللّه لا يقبل عمل عبد حتّى يرضى قوله .

خدا عمل بنده را نمىپذيرد ، مگر آن كه از گفتارش خشنود شود .

1951 . من كثر كلامه كثر سقطه و من كثر سقطه كثر ذنوبه و من كثر ذنوبه