نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى) — الصفحة ٣٧٤

روزگار : الدّهر

آتش به همراه دارد كه به وسيلهء آن‌ها ابرها را هر جا كه خدا بخواهد ، مىبرد .

1839 . كلّكم راع و كلّكم مسؤول عن رعيّته .

همهء شما فرمانرواييد و همگى دربارهء زير دستانتان باز خواست مىشويد .

1840 . ما استرعى اللّه عبدا رعيّة فلم يحطها بنصحه الّا حرّم اللّه عليه الجنّة .

هنگامى كه خداوند كسى را براى رعايت ، به بنده‌اى بسپارد و او با خير خواهى ، رعايت او را نكند ، خداوند بهشت را بر او حرام خواهد كرد .

1841 . قال اللّه تعالى : يؤذيني ابن آدم يسبّ الدّهر و أنا الدّهر بيدي الأمر أقلّب اللّيل و النّهار .

خداوند متعال مىفرمايد : انسانى كه به روزگار ناسزا مىگويد ، مرا آزار مىدهد . روزگار منم و كار به دست من است و من شب و روز را تغيير مىدهم .

1842 . كفى بالدّهر واعظا و بالموت مفرّقا .

براى آموزگارى ، روزگار كافى است و براى جدايى افكنى ، مرگ .

1843 . لا تسبّوا الدّهر فانّ اللّه هو الدّهر .

به روزگار ناسزا نگوييد ؛ زيرا خدا همان روزگار است .

1844 . رحم اللّه من حفظ لسانه و عرف زمانه و استقامت طريقته .