نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى) — الصفحة ٣٤٥

دنيا : الدّنيا

1692 . انّ حقّا على اللّه أن لا يرفع شيئا من أمر الدّنيا الّا وضعه .

خدا حق دارد كه چيزى از امور دنيا را بالا نبرد مگر آن كه آن را فرود آورد .

1693 . ما لي و للدّنيا ، ما أنا و الدّنيا الّا كراكب استظلّ تحت شجرة ثمّ راح و تركها .

مرا با دنيا چه كار ؟ من در دنيا مانند مسافرى هستم كه در سايهء درختى نشست و پس از آن رفت و آن را واگذاشت .

1694 . اتركوا الدّنيا لاهلها فانّه من اخذ منه فوق ما يكفيه اخذ من حتفه و هو لا يشعر .

دنيا را براى اهلش واگذاريد ، كه هر كس از دنيا بيش از نياز بردارد ، خود را در هلاك مىاندازد و خود نمىداند .

1695 . اتّقوا الدّنيا فو الّذى نفسي بيده انّها لأسحر من هاروت و ماروت .

از دنيا بر حذر باشيد . سوگند به كسى كه جان من در دست او است ، دنيا از هاروت و ماروت ساحرتر است .

1696 . أجملوا فى طلب الدّنيا فانّ كلّا ميسّر لما كتب له منها .

در طلب دنيا معتدل باشيد ، كه به هر كس ، آن چه قسمت او است ، مىرسد .

1697 . ألدّنيا دار من لا دار له و مال من لا مال له و لها يجمع من لا عقل له .

دنيا خانهء انسان بىخانه است و مال انسان بىمال است و كسى براى دنيا جمع مىكند كه عقل ندارد .

1698 . أعظم النّاس في الدّنيا خطرا من لم يجعل للدّنيا عنده خطرا .