نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى) — الصفحة ٢٦٨
حكمت : الحكمة
1294 . لتنتقضنّ عرى الإسلام عروة عروة فكلّما انتقضت عروة تشبّث النّاس بالّتى تليها فأوّلهنّ نقضا الحكم و آخرهنّ الصّلاة .
دستاويزهاى اسلام ، يكى پس از ديگرى پاره مىشوند و چون دستاويزى پاره شد ، مردم به دستاويز بعدى چنگ مىزنند . نخستين دستاويزى كه پاره مىشود ، حكومت حق است و آخرين آن‌ها نماز .
1295 . لا تدعنّ حقّا لغد فانّ لكلّ يوم ما فيه .
انجام حقى را به فردا وانگذار ، كه براى هر روزى تكاليفى هست .
حكمت : الحكمة
حكمت : الحكمة
1296 . انّ الحكمة تزيد الشّريف شرفا .
حكمت ، بر شرافت شريف مىافزايد .
1297 . انّ اللّه يحيى القلوب الميّتة بنور الحكمة كما يحيى الأرض بوابل السّماء .
خداوند قلب‌هاى مرده را با نور حكمت ، زنده مىسازد ؛ همان گونه كه زمين را به وسيلهء باران آسمان زنده مىكند .
1298 . الحكمة ضالّة المؤمن يأخذها ممّن سمعها و لا تبالي في أيّ وعاء خرجت .
حكمت ، گمشدهء مؤمن است . آن را از هر كس بشنود ، مىآموزد و اهميت نمىدهد كه از كجا آمده است .
1299 . رأس الحكمة مخافة اللّه .
اساس حكمت ، ترس از خداوند است .