نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى) — الصفحة ١٥٧

پادشاه : الملك

هنگامى كه خدا براى اميرى خيرى را بخواهد ، براى او وزيرى راست و درست قرار مىدهد كه اگر چيزى را از ياد برد ، به او يادآورى كند و اگر به ياد آورد ، در انجام آن ، او را يارى كند و اگر خداوند براى او غير از اين را بخواهد ، وزير بدى را قرار مىدهد كه اگر چيزى را فراموش كرد ، به يادش نياورد و اگر به ياد آورد ، يارىاش نكند .

751 . اذا استشاط السّلطان تسلّط الشّيطان .

هنگامى كه سلطان به غضب مىآيد ، شيطان تسلط مىيابد .

752 . اشتدّ غضب اللّه على من زعم أنّه ملك الأملاك لا ملك الّا اللّه .

خشم خدا بر كسى كه گمان مىكند پادشاه پادشاهان است ، بسيار سخت است . پادشاهى جز خدا نيست .

753 . تجاوزوا عن ذنب السّخىّ و زلّة العالم وسطوة السّلطان العادل فانّ اللّه تعالى آخذ بيدهم كلّما عثر عاثر منهم .

از گناه انسان سخاوتمند و لغزش دانا و سطوت پادشاه عادل درگذريد كه اگر پاى هر يك از اينان بلغزد ، خداوند دستش را مىگيرد .

754 . ثلاثة لا يكلّمهم اللّه يوم القيامة و لهم عذاب اليم : شيخ زان و ملك كذّاب و عائل مستكبر .

سه نفرند كه خداوند در روز قيامت با آنان سخن نمىگويد و عذابى دردناك دارند : پير زناكار و پادشاه دروغ‌گو و فقير مستكبر .

755 . السّلطان العادل ظلّ اللّه فى الأرض فمن أكرمه أكرمه اللّه و من اهانه اهانه اللّه .