نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى) — الصفحة ١٤٠
بنده : العبد
لأحرقت سبحات وجهه ما انتهى اليه بصره من خلقه .
خداوند متعال نمىخوابد و خوابيدن بر او روا نيست . قسمت‌ها را پايين مىآورد و بالا مىبرد . عمل شب ، پيش از عمل روز و عمل روز ، پيش از عمل شب ، بالا برده مىشود . حجاب او نور است و اگر حجاب خود را بردارد ، جلوهء روى او همهء آفريده‌ها را كه چشم بر او مىگشايند ، خواهد سوخت .
بنده : العبد
بنده : العبد
672 . لا يبلغ العبد أن يكون من المتّقين حتّى يدع ما لا بأس به حذرا لما به البأس .
بنده به مقام پرهيزگارى نمىرسد تا آن‌كه از آن‌چه مباح است ، از بيم آن‌چه مباح نيست ، صرف نظر كند .
673 . ثلاثة لا تجاوز صلاتهم آذانهم : العبد الآبق حتّى يرجع و امرأة باتت و زوجها عليها ساخط و امام قوم و هم لها كارهون .
سه نفر ، نمازشان از گوش‌هايشان بالاتر نمىرود : بندهء فرارى تا آن‌گاه بازگردد و زنى كه شب بخوابد و شوهرش از او خشمگين باشد و پيشواى گروهى كه آنان از او متنفر باشند .
674 . ثلاثة لا تسأل عنهم : رجل فارق الجماعة و عصى امامه و مات عاصيا و أمة أو عبد أبق من سيّده فمات و امرأة غاب عنها زوجها و قد كفاها مؤونة الدّنيا فتبرّجت بعده فلا تسأل عنهم .
دربارهء سه دسته ، هيچ نپرس : مردى كه از جماعت دورى گزيده و پيشواى