نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى) — الصفحة ١٣٦
بلا : البلاء
بلا : البلاء
بلا : البلاء
648 . أربع من أعطيهنّ فقد أعطي خير الدّنيا و الآخرة : لسان ذاكر و قلب شاكر و بدن على البلآء صابر و زوجة لا تبغيه خوفا في نفسها و لا ماله .
چهار چيز به هر كس داده شود ، از خير دنيا و آخرت بهره‌مند است : زبانى كه به ياد خدا باشد و قلبى كه سپاس پروردگار بگويد و تنى كه بر بلا شكيبا باشد و زنى كه به ناموس و مال همسر خيانت نكند .
649 . البلاء موكّل بالقول ما قال عبد لشىء : « لا و اللّه لا أفعله أبدا » الّا ترك الشّيطان كلّ عمل و ولع بذلك منه حتّى يؤثمه .
بلا به سخن وابسته است . هنگامى كه بنده‌اى مىگويد : به خدا سوگند هرگز اين كار را نمىكنم ، شيطان همهء كارها را رها مىكند و سخت دل‌بسته مىشود تا او را به گناه وادارد .
650 . البلاء موكّل بالمنطق فلو أنّ رجلا عيّر رجلا برضاع كلبة لرضعها .
بلا به سخن بسته است . اگر كسى ديگرى را براى شير خوردن از سگى سرزنش كند ، از آن ، شير خواهد خورد .
651 . جهد البلاء ءقلّة الصّبر .
نهايت بلا ، كم‌صبرى است .
652 . جهد البلاء كثرة العيال مع قلّة الشّيء .
نهايت بلا ، عيال‌مندى همراه با تنگ‌دستى است .
653 . حصّنوا أموالكم بالزّكوة و داووا مرضاكم بالصّدقة و أعدّوا للبلاء