ارشاد الزراعه ( فارسى ) — الصفحة ٤٠

در منقبت شاه گويد :

نامى او را با نام سامى تو قرين ديدم ، دانستم كه گرامىترين آفريدگان به حضرت تو مىتواند بود . پس چون آدم به حضرت خاتم صلى اللّه عليه و آله و سلم ، استشفاع نمود ، توبهء او به محل قبول رسيد .

نظم

چو آدم كرد روى دل بسويش * شفيع آدم آمد آبرويش

كه اول دسته‌بند گلشنش بود * نه آخر خوشه‌چين خرمنش بود

و بغايت بىعنايت ، حضرت رب الارباب از هند بيرون آمده بتعليم حضرت جبرئيل امين در اين مزرعهء فانى زراعت نمود و حضرت حق سبحانه و تعالى از كشت وى خشنود و اين ابيات بابركات در بيان آن است كه مذكور مىشود .

پيش كه ميخانه و مستى نبود * نيستىاى بود كه هستى نبود

در حرم كعبه جان بار نى * در ره اين باديه جاندار نى

نقد جهان از كدر و از صفى * بود بظلمات عدم مختفى

خانه زواياى قدم داشتيم * دانه بصحراى عدم كاشتيم

برخم اين ميكده جوشى نبود * بر سر اين كوى خروشى نبود

بلبلى از روضه نوا ساز كرد * جانب اين باغچه پرواز كرد

راند بدين ناحيه فرماندهى * چون گذر شاه بفرماندهى

آنكه علم بر سر عالم كشيد * نقش علم علم آدم كشيد

يافت شكفتى به نسيم حيات * تازه گلى در چمن كائنات

حرف نخست از قلم كاف و نون * سر خط اين تخته زنگارگون

پيش رو قافلهء خاكيان * خاك رهش كعبهء افلاكيان

زارع اين مزرعهء دانه‌گاه * دانه ده و دانه خور و دانه خواه

چون رقمش كلك يد اللّه كشيد * جاعل فى الارض خليفه شنيد

ذره كه از نور إله آمده * بهر گلش ريزهء كاه آمده