ارشاد الزراعه ( فارسى ) — الصفحة ٣٤

در منقبت شاه گويد :

چون آن گلچهره را اشكم دريدند * درونش را به سيب آكنده ديدند

ز روى نكته دانى و كياست * مرا ورا كرد خسرو چون سياست

بس آنكه رخت و پخت مرد ظالم * بدهقان داد در رد مظالم

ستمكاران چون آن كردار ديدند * ز بيدادى همه دامن كشيدند

عنايت‌ها نمود از روى احسان * دگر آن خسرو عادل بدهقان

كه از دهقان بود آباد عالم * چرا بر خاطر ايشان رسد غم

جهان را خرمى باشد ز دهقان * از ايشان است گشت و باغ و بستان

اگر خواهد كسى پيوسته راحت * بدهقانان بود دائم به شفقت

و گر جويد كسى آزار دهقان * نه بيند دل‌خوشى هرگز بدوران

و اگر حقير قليل البضاعه به تحقيق و تفتيش تمام اين امر جليل القدر اشتغال مىنمود و اوقات مصروف مىداشت ، بتطويل مىانجاميد ، ضرورة در اختصار كوشيد .

غرض كه بر ارباب بصيرت و اصحاب خبرت مخفى نباشد كه انفع صنايع و اطيب مكاسب امر زراعت است ، يقين است در امرى كه جبرئيل امين بفرمان حضرت رب العالمين مر حضرت آدم صفى را عليه السلام تعليم فرموده باشد و اول كارى كه در دنيا به عمل آمده اين باشد ، بهترين و شريف‌ترين امور دنيا بوده موجب جمعيت دنيا و فراغت آن سرا خواهد بود .

شمه‌اى در بيان آفريدن حضرت آدم صفى ( ع ) ، و با حوا در بهشت عنبر سرشت آرام گرفتن . و به جهت تناول گندم بيرون افتادن از آن منزل شريف و مقام آدم بر سر كوه سرانديب . و حوا به جده رفتن ، بفرمان ملك علام و بعنايت رب الارباب ، از هند بيرون آمدن و در اين مزرعهء فانى زراعت كردن .

چون عزرائيل به حكم ملك جليل از همهء اجزاى زمين يك قبضه برداشته و