ارشاد الزراعه ( فارسى ) — الصفحة ٣٣

در منقبت شاه گويد :

شبا هنگام ، كاين گردنده گرداب * چو آب زندگى گرديد ناياب

زمانه ، از سياهى شب داج * رقم زد بر بياض تختهء عاج

جهان تاريك شد بر چشم مردم * ز تاريكى شب گرديده ره گم

قضا را ، آتشى بنمود از دور * شد آتش ديدهء پرويز را نور

نمود آن قوم را ، آتش ، گلستان * سوى آتش شدند آتش‌پرستان

دهى بود اندر آنجا جا گرفتند * بعشرت ساغر صهبا گرفتند

ببانگ ارغنون و نالهء چنگ * روان گرديد جام ارغوان رنگ

چو مطرب نغمه‌اى بر عود مىزد * صدايش طعنه بر داود مىزد

نى نائى نگويم نيشكر بود * ز نى شكر چو شيرين كارتر بود

در آن شب بود نقل باده خواران * همه بادام چشم گلعذاران

گهى سيب ذقن گه شكر لب * گزيدى چون گزك مستان در آن شب

بعشرت آن بتان بودند تا روز * ز تاب آتش مى مجلس افروز

چو وقت بامدادان مهر انور * برآورد از گريبان افق سر

جهان شد بار ديگر قاقمى پوش * سمور شام را بنهاد از دوش

ز همزادان خسرو گلعذارى * روان گرديد سوى ميوه‌زارى

ز ناهنجارى مى آن گلندام * سيه كرد از پى سيبى دو بادام

فزود از سيب شيرين حرص و آزش * به زور از نخل دهقان كرد بازش

ز دست آن سهى سرو پريزاد * سوى پرويز شد دهقان بفرياد

مر آن بيدادگر را جست پرويز * شد از روى غضب با آن صنم تيز

چو شه را تلخ ديد آن ساده رخسار * نكرد از بيم جان خويش اقرار

بدهقان گفت شه اينست چاره * ببايد اشكمش را كرد پاره

اگر ظاهر شود راز نهانى * شود آن ، مايهء امن و امانى

و گر تهمت بود ، با تيغ تيزم * بجرم خون او خونت بريزم