ارشاد الزراعه ( فارسى ) — الصفحة ٢١

در منقبت شاه گويد :

گفت جوانمرد شو اى پيرمرد * كاين قدرت بود ببايست خورد

دام نه و دانه‌فشانى مكن * با چو منى چرب‌زبانى مكن

بيل ندارى گل صحرا مخار * آب ندارى جو دهقان مكار

ما بسى از آب زمين كاشتيم * ز آنچه بكشتيم ، چه برداشتيم

تا تو در اين مزرعهء دانه‌سوز * كشتهء بىآب چه آرى بروز

پير به دو گفت مرنج از جواب * فارغم از پرورش خاك و آب

با تر و با خشك مرا نيست كار * دانه ز من ، پرورش از كردگار

آب من از يك عرق پشت من * بيل من اينك سرانگشت من

نيست غم ملك و ولايت مرا * تا زيم ، اين دانه كفايت مرا

آنكه بشارت بخودم مىدهد * دانه يكى هفت‌صدم مىدهد

دانه بانبازى شيطان مكار * تا ز يكى هفتصد آيد ببار

دانه شايسته ببايد نخست * تا گره خوشه گشايد درست

و جناب افصح المتكلمين و املح المتاخرين ، افتخار آل طه و يس امير بدر الدين ، ابن يمين رحمة اللّه در اين باب قطعه‌اى چند بيان فرموده‌اند .

قطعه

صفت كيميا اگر خواهى * با تو گويم كه چيست اكسيرش

كيميا مىكشد بقلابى * نيست توفير او چو تقصيرش

گر ترا سيم و زر همىبايد * من بگويم كه چيست تدبيرش

آن فوايد كه اندر اين كار است * عقل عاجز شود ز تقريرش

از يكى هفتصد شود حاصل * بنگر اينك باصل و توفيرش

بيش از اين است نيز رحمت حق * هم ز تاخير توست تقصيرش

قطعه

پادشاهى نزد اهل معرفت آزادگى است * هركه بند آرزو بگشاد از دل ، پادشاست