ارشاد الزراعه ( فارسى ) — الصفحة ٧

در منقبت شاه گويد :

سرافكنده در خدمتش بنده‌وار * بجز طاعت او ندارند كار

سكندر نشانى كه تدبير او * درآورده عالم به تسخير او

چه روم و فرنگ و چه مصر و چه شام * مسخر شد از ضرب تيغش تمام

سليمان مكانى كه از عدل و داد * جهان را بسى زينت و زيب داد

چنان عام شد عدل آن سرفراز * كه تيهو نشيند به پهلوى باز

كند ميش در منزل گرگ خواب * زند خنده كبك درى بر عقاب

كريمى كه از لطف احسان او * همه خلق گشتند خواهان او

جهان كهن از وجودش بديع * بود قدر مردم ز جودش رفيع

جواهر كفش ، گوهرافشان شود * زمين رشك درياى عمان شود

بهنگام بخشيدن سيم و زر * برحمت كند بر فقيران نظر

بوقت تمكن به بخت جلال * دهد ظالمان را بسى گوشمال

بدستور نوشيروان و قباد * بود حارث مملكت در بلاد

غلط گفتم اى شاه گردون توان * اگر زنده بودى انوشيروان

به راه تو سر از قدم ساختى * لواى اطاعت برافراختى

ز طور تو آموختى سرورى * رسوم جهاندارى و مهترى

چو مدح دعاى تو بىغايت است * ترا خود به تعريف كى حاجتست

دعاى تو گويم كه روح الامين * باخلاص آمين كند از يقين

خدايا كه اين صاحب تخت و تاج * كه شرع نبى يافت از وى رواج

سرافراز بادا بهر دو جهان * قرين عطايش كهان و مهان

همه عالم از عدلش آباد باد * دل خلق از احسان او شاد باد

و بعد معروض راى عقده گشاى اهل قول و مرفوع ضمير منير دقايق‌پذير ارباب بصيرت و عقول آنكه چون فقير كم‌بضاعت ، حقير بىاستطاعت خاك درگاه پير انصارى