ارشاد الزراعه ( فارسى ) — الصفحة ٦

در منقبت شاه گويد :

عمر بعصيان بسر آورده‌ام * آنچه توانسته‌ام ، آن كرده‌ام

نه ز من آسوده بعالم دلى * نه به كف از عمر مرا حاصلى

جرم فراوان و خطا بيشمار * كرده‌ام از لطف ز من در گذار

روز قيامت كه شود انجمن * با نبى و آل مرا حشر كن

در منقبت شاه گويد :

در منقبت شاه گويد :

نباشد جهان ديده را اشتباه * كه قائم بود عالم از عدل شاه

بتخصيص شاهى كز او دين و داد * در لطف بر روى عالم گشاد

سپهر شرف آفتاب كرم * شريف قريش و ملاذ امم

ز ظهر على و ز بطن بتول * ز آل خجسته مآل رسول

سمّى سليل خليل خدا * ضياء بخش عالم بنور هدى

ز رويش عيان فرّ شاهنشهى * دلش را ز سر قضا آگهى

شريعت پناهى كه از اجتهاد * برافراخت رايات غزو جهاد

ز خونريز ، ارباب كفر و ظلام * اديم زمين كرده ياقوت فام

ز نور يقين آتشى برفروخت * كه چون شعله زد ظلم و بدعت بسوخت

بسجادهء شرع آمد مقيم * قوى كرد اركان دين قويم

ازو شد نواى هدى مرتفع * برافتاد بنياد هر مبتدع

شجاعت شعارى كه در وقت كار * زند تيغ چون شاه دلدل سوار

ز تاب حسامش بهنگام جنگ * بسوزد دل عالمى بيدرنگ

سنانش ستد دل ز هر بدكنش * زبان تيز گرد از بىسرزنش

ز تير خدنگش كه شد ديده دوز * به چشم عدو همچو شب گشت روز

بگرز گران سنگ روز مصاف * در آن روز پىگير بد كوه قاف

جوان‌بخت شاهى كه گردون پير * ندارد بجز طاعتش در ضمير

سلاطين توران و ايران زمين * ملوك عراقين و خاقان چين