ارشاد الزراعه ( فارسى ) — الصفحة ٤

[ مقدمه مؤلف ]

رنگ لطافت تو دهى لاله را * در بصدف هم تو كنى ژاله را

چاك زده جيب براى تو گل * نقد وفا كرده فداى تو گل

هست ز الطاف تو اى ذو المنن * چتر سفيدى بچمن نسترن

برده به بستان ز تو بوئى نسيم * طرهء نسرين شده عنبر شميم

از اثر لطف تو اندر چمن * رنگ برنگست گل و ياسمن

خواب گران در سر خشخاش بين * بر گل آن صنعت نقاش بين

تا گل شب‌بوى ز تو بوى برد * بوى شبش باد بهر سوى برد

آنكه نه فرمان تو گيرد بجان * گو بدر آيش ز پس سر زبان

يافته انگور حلاوت ز تو * ميوهء هر باغ لطافت ز تو

به كه نمدپوش شد و زرد روى * برده ز عشاق تواش رنگ و بوى

خربزه شيخى است بر اهل ديد * گشته ولى روز جوانى شهيد

خلق كن جملهء اشياء توئى * هست كن و نيست كن ما توئى

بعد ثناى احد لا ينام * نعت رسول است عليه السلام

و صلوات ناميات و تحيات زاكيات نثار مرقد منور ، مهد معطر پيغمبرى ، كه بهترين نخلى است در باغ رسالت و پيغمبرى ، شكفته گلى است در بستان فضيلت و سرورى .

شعر

چشم و چراغ همهء انبياء * پادشه بارگه اصفياء

ذات تو تا پاى به دنيا نهاد * زلزله در طارم كسرى فتاد

آتش آتشكدهء فارس مرد * آب كس از دجله ساوه نخورد

ظلم ز عالم تو برانداختى * قاعدهء عدل ز سر ساختى

پاى تو چون سودر كاب براق * در فلك انداخته صد طمطراق

چرخ شده از قدرت سر بلند * خاك شده از قدمت ارجمند

اى ز فلك برتر و از هرچه هست * خاك براهت چه بلند و چه پست