أشعة اللمعات ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٠

اشعار

اى رشك جمال يوسف اندر خوبى

، 54

اى ساقى از آن مى كه دل و دين من است

، 82

اى ظاهر تو عاشق و معشوق باطنت

، 75

اى غم‌زده يار غم‌گذار من باش

، 107

اين اوست همه و ليك پيداست به من

، 92

اينجا كه منم نه بامداد است و نه شام

، 133

اين‌چنين عاشقى كه مىطلبى

، 114

اين چه رنگست بدين زيبايى

، 217

اين رنگ همه هوس بود يا پنداشت

، 159

اين همه رنگ‌هاى پرنيرنگ

، 202

أنت أم أنا هذا العين في العين

، 87

اندر اين بحر بىكرانه چو غوك

، 220

و انّى و ان كنت ابن آدم صورة

، 59

با آنكه نخست قبله‌گاه دل توست

، 111

با دوست به عاشقى بسى بنشستيم

، 168

باشد همه وصف شاه خوبان ز من

، 52

با يار خودم كرده به يك جاى مقام

، 141

بتى كز حسن در عالم نمىگنجد عجب دارم

، 185

بحر محيط رشحه‌اى از فيض فايضم

، 61

بدا لك سرّ طال عنك اكتتامه

، 284

بدان اسمند موجودات قايم

، 176

بر جملهء كائنات سبقت دارى

، 54

بر حدت چون زد قدم رنگش كند

، 162

بر نقش خود است فتنه نقّاش

، 88

بوالعجب كارى است ، بس نادر رهى

، 117

بوى تو اى خاك ناچيز از گل و ريحان گذشت

، 217

به آثام هستى است جامى اسير

، 222

به تسويد اين شرح ، توفيق يافت

، 222

به صورت چو كوهيم مانده به جاى

، 180

به مبدأ هر يكى زان مصدرى شد

، 176

به هرچه مىنگرم صورت تو مىبينم

، 148

بيرون از من حقيقتى ديگر نيست

، 19

بىقرارى عشق شورانگيز

، 80

بىنام‌ونشان قاصد و مقصود تويى

، 52

پرتو حسن او چو پيدا شد

، 81

پرده‌هاى نور و ظلمت را ز عجز

، 144

پس نهانىها به ضد پيدا شود

، 148

پس به ضد نور دانستى تو نور

، 148

پس بد مطلق نباشد در جهان

، 203

تا بدانى كه از لطافت خويش

، 186

تا به دام آورد دل محمود

، 106

تا ترك مراد خود نگويى صد بار

، 193

تا تو باشى و او ، جدا باشد

، 126

تا جنبش شخص هست مادام

، 161

تا چشم برگشادم نور رخ تو ديدم

، 180

تا ظنّ نبرى كه هست اين رشته دو تو

، 92

تبارك اللّه وارت عينه حجب

، 94

تشريف دست سلطان ، چوگان بود و ليكن

، 212

توحيد حقّ اى خلاصهء مخترعات

، 221

تعالى العشق عن همم الرجال

، 64

تو جهانى ليك چون آيى پديد

، 149

تو را ز دوست بگويم حكايتى بىپوست

، 110

جام جهان‌نماى من روى طرب‌فزاى توست

، 124

جامى تن زن در سخن چند زنى

، 221

جانا به تو مانند حريفات تو نيز

، 160

جانا ز ميان ما منى رفت و تويى

، 218