الصيدنة في الطب ( داروشناسى در پزشكى ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٢١

705 . عسل 1

( 13 ) . اليعاسيب جمع « اليعسوب » - زنبور نر ،

Lane

، 2041 .

( 14 ) . طلاب جمع طالب - « جوينده » را چنين ترجمه كرده‌ايم .

( 15 ) . اين‌جاى متن اصلى چندان روشن نيست ؛ اينجا در نسخهء الف براى يك واژه جاى خالى گذاشته شده است .

( 16 ) . نسخهء الف : اومميطون ، نسخهء فارسى : اوميطون ، ديوسكوريد ،

II

، 79 : اميطيون - يونانى از نام كوه در اتّيكه . اين كوه با عسل و مرمر مشهور بوده است . فرهنگ يونان باستان به روسى ، 1664 .

( 17 ) . نسخهء الف : اثسيه ، بايد خواند أثينة [ ] - آتن .

( 18 ) . نسخهء الف : الحاد ، بايد خواند الحارّ ، نسخهء فارسى : گرم .

( 19 ) . در پى آن القيلبى عن الروم ( ؟ ) ، نسخهء پ : القاينى .

( 20 ) . ما سقط منه على ورق النبات ، ظاهرا صهاربخت مىپنداشت كه عسل از آسمان روى گياه مىبارد .

چنين عقيده‌اى در سده‌هاى ميانه نسبتا شايع بود ؛ قس . ابن سينا 547 . اما نسخهء فارسى اين‌جاى متن را به گونه‌اى ديگر نقل مىكند : « هر عسلى كه تولد او از نبات گرم خشك بود چون . . . » .

( 21 ) . الموم فارسى ، نك . شمارهء 615 .

( 22 ) . وسخ الكور ، نك . شمارهء 1080 .

( 23 ) . عسل ماذى ( نسخهء فارسى ) ؛ نسخهء الف : واژه « الماذى » اندكى پايين‌تر در جايى ديگر گنجانده شده است ؛ ظاهرا متن در اينجا نامرتب است . ماذى در فرهنگ‌هاى عربى همچون عسل سفيد آبكى تفسير مىشود ؛ لسان العرب ،

XV

، 275 ؛ تاج العروس ،

X

، 339 ؛

Lane

، 3018 .

( 24 ) . نسخهء الف : تشارة ، بايد خواند تشتاره ( نسخه پ ) .

( 25 ) . الخلى ، قس . لسان العرب ،

XIV

، 240 .

( 26 ) . مذا النّحل العسل ، فعل مذى - مذى به معناى « تراوش » مايع از اندام است در موقع تحريك جنسى ؛ مذى - تراوش غده پروستات ؛

Lane

، 3018 .

( 27 ) . يا « آبكى بودن » - لسهولته ، جمله * 27 در حاشيهء نسخهء الف نوشته شده است .

( 28 ) . الدروع الماذية - زره ( يا پيراهن ) سفيد يا نازك‌بافت را چنين مىنامند ؛ تاج العروس ،

X

، 339 .

( 29 ) . الحبق ، نك . شمارهء 328 .

( 30 ) . نك . شماره‌هاى 357 و 454 . در پى آن واژه نامفهوم « التوشق » ، نسخهء پ الوشق مىخواند ، اما اين « الاشق » است (

II , Dozy

، 808 ؛ ميمون ، 124 ؛ عيسى ، 7118 ) كه بالاتر ذكر شده است .

( 31 ) * * . همه اين جمله را در نسخهء اصلى نسخه‌بردار اشتباها پس از واژهء « التوشق » جاى داده است ، نك . يادداشت 30 .