الصيدنة في الطب ( داروشناسى در پزشكى ) ( فارسى ) — الصفحة ٧١٠

690 . عاقرقرحا

( 1 ) . نسخه‌هاى الف و ب : طيار ، همين‌گونه نيز

II , Dozy

، 80 و

، 156 ؛ در نسخهء فارسى حذف شده است . صورت صحيح آن « طبّار » است ( نك . لسان العرب ،

، 495 ؛ تاج العروس ،

III

، 355 ؛

II , Vullers

، 530 ؛ ابو حنيفه ، 125 ) -

Ficus carica L .

؛ عيسى ، 4 83 .

( 2 ) . التين الرحانى ، بين انواع انجير كه در ابو حنيفه ( 125 ) آورده شده اين نوع نوشته نشده است .

( 3 ) . نسخهء الف : ابن الاوانى ، بايد خواند ابن الاعرابى .

1 مؤلّف المشاهير : اين « ياسمين دشتى » است .

نزد ابو حنيفه نيز همين‌گونه است ، او مىگويد كه روغن را [ با ظيان ] خوشمزه مىكنند ؛ اين « ياسمين دشتى » است .

( 1 ) .

Clemasis angustifolia Jacq

؛ ميمون ، 64 ؛ عيسى ، 5 52 ؛ ابو حنيفه ، فرهنگ ، 44 . اين نام مىتواند به معنى

Jasminium fruticans L .

نيز باشد ؛ عيسى ، 7 101 .

( 2 ) . ياسمين البر ، نك . شمارهء 1108 .

( 3 ) . نسخهء فارسى مىافزايد : « ظلف - سم . به لغت عرب سنب ستور را كه شكافته باشد ، « ظلف » گويند » .

1 اين ريشه « طرخون » رومى است ، مىگويند فارسى است .

* طرخون در كوه‌هاى باميان بزرگ مىشود ، برگ‌هايش نيز درشت مىشوند ، ريشهء كلفت دارد ، كلفت‌تر از عاقرقرحا 2 و مانند [ عاقرقرحا ] تند است .

الدمشقى : بقلة العاقرقرحا 3 همان طرخون است .

الصيدنه : بهترين [ عاقرقرحا ] تندمزه ، زبان‌سوز ، سرخ‌فام در محل شكستگى و به ضخامت يك انگشت است .

جالينوس در الميامر [ مىگويد ] كه نام اين [ گياه ] به زبان يونانى از [ واژهء ] « آتش » 4