الصيدنة في الطب ( داروشناسى در پزشكى ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٥٦

609 . شعر الجبّار 1

607 . شعر 1

607 . شعر 1 - مو

ارجانى گويد : موى سوخته مزاج اعضا را گرم و خشك گرداند و اين هر دو قوت در او در غايت كمال است ، با اين معنى ريش‌هاى بد را نيكو گرداند و گوشت مرده را از جراحت ببرد . اگر موى را بسوزند و در آب كنند و آن آب را بر موضعى [ در بدن تر ] كنند كه موى در آن نرويد ، در آن موضع موى برويد .

( 1 ) .

Capillus

؛ سراپيون ، 447 ؛ ابو منصور ، 355 ؛ ابن سينا ، 714 . منظور از « شعر » در پزشكى بيشتر موى انسان است .

608 . شعر الغول 1

نباتى است كه با بيخ از زمين برخاسته شود ، لون او سرخ باشد كه به سياهى زند .

كندى 2 گويد : در قعر دريا نباتى است كه او را شعر الجن 3 گويند 4 .

( 1 ) .

Asplenium trichomanes L .

؛ ابو منصور ، 357 ؛ ابن سينا ، 709 ؛

I , Dozy

، 736 ؛ عيسى ، 3 25 . يا

Adiantum capillus veneris L .

؛ ميمون ، 182 ؛

I , Dozy

، 763 ؛ عيسى ، 1 6 ؛ نيز قس . شمارهء 609 . نام عربى به معناى « موى غول » است و گمان مىرود كه معادل

capillus Veneris

لاتين ( « پر سياوشان » ) باشد .

مه‌يرهوف « موى مدوز » ( «

cheveux de Meduse

» ) ترجمه مىكند ، ميمون ، 182 .

( 2 ) . نيمى از واژه پاك شده است .

( 3 ) . شعر الجنّ « موى ديو ، غول » .

( 4 ) . سپس از خواص درمانى شعر الغول سخن مىرود و در پايان گفته شده است : « ديسقوريدس گويد شعر الغول نباتى است كه او را « حاشا » ( ؟ نك . شمارهء 283 ) گويند . اطيوس گويد شعر الغول پر سياوشان [ نك . شمارهء 139 ] را گويند . »

609 . شعر الجبّار 1

ابن سرابيون گويد : شعر الجبار ، پر سياوشان را گويند .

پولس در كتاب خود ذكر فولوطرخيس 2 كرده است و ابو الخير از او به شعر الجبار عبارت كرده است . پر سياوشان در موضع او تقرير كرده آمد .

( 1 ) .

Adianthum capillus veneris L .

؛ سراپيون ، 75 ؛ ميمون ، 182 ؛

I , Dozy

، 763 ؛ عيسى ، 1 6 .

( 2 ) . نسخهء فارسى : فوطوسيس ، بايد خواند فولوطرخيس ، ديوسكوريد ،

، 103 : فولوتريخن - يونانى ؛ غافقى ، 167 ؛

I , Low

، 11 .