الصيدنة في الطب ( داروشناسى در پزشكى ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٣٨

459 . راسن 1

به معناى رازيانهء كوهى دارويى -

Peucedanum officinale L .

است ( تئوفراست ، 533 ؛

III , Low

، 465 ؛ ميمون ، 33 ) ، قس .

Low , pf .

، 384 .

( 5 ) . نسخهء فارسى : فيتكى كه بايد خواند فنيكى از

Foeniculum

لاتين ( ؟ ) .

( 6 ) . رازيانه و باديان ، قس .

I , Vullers

، 166 و

II

، 5 .

( 7 ) . باد تخم ، قس .

I , Vullers

، 161 .

( 8 ) . سوب ،

Platts

، 702 : سونف ؛

Dutt

، 174 :

sonf

.

( 9 ) . سوى ،

platts

، 704 : سويا .

( 10 ) . زرع سامرا قس .

III , Low

، 464 .

( 11 ) . متن در اينجا داراى كاستىهايى است : جالينوس گويد « رازيانج جبلى » گويند . رازيانج جبلى -

III , Low ) Pimpinella Anisum L .

، 464 ) .

( 12 ) . در پى آن جملهء نامفهوم : وى راسح سر بود و معدن اين بست بود .

459 . راسن 1

459 . راسن 1

راسن را به لغت رومى قلانيا 2 گويند ، به سريانى ريسنا 3 گويند .

رازى گويد بيخ راسن بزرگ باشد لون او سياه بود و بوى او خوش باشد . نيز هريك از بيخ او شاخ‌ها زده بود بر زمين .

در كتاب آورده است 4 كه راسن را به لغت تازى عكرش 5 گويند . « عكرش » نوعى است از « شور » 6 كه به نبات « ثيل » مشابهت دارد و تفاوت ميان او و نبات ثيل به آن است كه نبات ثيل باريك‌تر باشد از او و شاخ‌هاى او بزرگ‌تر باشد از شاخ نبات ثيل . منبت عكرش در شورستان‌ها بود و گوسفند را به او الف تمام بود و به دو فربه شود .

به لغت سگزى 7 او را نيو 8 گويند .

جالينوس او را هيلانيون 9 گويد و محمد زكريا الانيون 10 گويد .

قراطس گويد نوعى از نبات او در زمين مصر باشد ، اين نوع را شاخ‌ها به اندازهء يك گز باشد و نبات او بر زمين گسترده باشد چنان‌كه سيسنبر 11 و بر ساق نايستد ، برگ او به برگ عدس ماند ؛ منبت او در . . . 12 باشد بر نواحى درياى مصر .

( 1 ) . نام فارسى

Inula Helenium L .

؛ سراپيون ، 280 ؛ ابو منصور ، 275 ؛ ابن سينا ، 672 ؛ ميمون ، 353 ؛ عيسى ، 4 99 .

( 2 ) . نسخهء فارسى : قعالانيز از يونانى (

I , Low

، 423 ) ؛ ديوسكوريد ،

I

، 24 : قلاونيون ( ) .

( 3 ) . ريسنا .