الصيدنة في الطب ( داروشناسى در پزشكى ) ( فارسى ) — الصفحة ٤١٨

283 . حاشا 1

« ينبوت » دوست دارند . عاقول رود و دره به معناى [ جاى ] پيچش آنهاست و پيچش بدون جاى چشمه آب نباشد . آنها 7 ظاهرا ، هنگامى كه ديدند ريشه‌هاى [ حاج ] فرود مىآيند تا به آب برسند ، آن را چنين ناميدند .

حاج به معناى « صدف بزرگ » 8 نيز هست ، كه براى پرداخت به كار مىرود .

( 1 ) .

Alhagi Maurorum Tournef

؛ سراپيون ، 360 ؛ ابو حنيفه ، 249 ؛ ميمون ، 166 .

( 2 ) . اشترخار ،

I , Vullers

، 102 .

( 3 ) . جواسا - قس .

Platts

، 394 ؛

Dutt

، 146 .

( 4 ) . ابن سينا ، 724 : « در خراسان يا ماوراء النهر » .

( 5 ) . نسخهء الف : عنه ، بايد خواند عليه ( نسخهء پ ) .

( 6 ) . العاقول - قس . ابو حنيفه ، 249 ؛

Lane

، 2116 .

( 7 ) . يعنى مردم عراق .

( 8 ) . الودع الكبير ، نك . شمارهء 1070 .

283 . حاشا 1

283 . حاشا 1 - آويشن

ديسقوريدس * و اوريباسيوس آن را ثومس 3 مىنامند .

روفس مىگويد كه [ آويشن ] يكى از انواع پودنه است .

مىگويند كه اين برگ‌هاى شويد رومى است ؛ نيز مىگويند كه به معناى « برگ‌هاى خردل دشتى » است .

ديسقوريدس مىگويد * * : گل‌هاى [ آويشن ] گرد است 4 ، برگ‌هايش ريز ، باريك و پرشمار است ؛ در انتهاى [ ساقه ] سرك‌هايى از گل‌هاى بنفش مىنشينند .

ارجانى مىگويد : اين علفى است با گل‌هاى سفيد متمايل به سرخ و ساقه‌هاى باريك شبيه ساقه‌هاى اذخر 5 .

( 1 ) .

Thymus capitatus Hoffm

؛ سراپيون ، 249 ؛ ابو منصور ، 134 ؛ ابن سينا ، 247 ؛ ميمون ، 157 .

واژه « حاشا » منشأ آرامى دارد ،

II , Low

، 104 .

* ( 2 ) . چنين است در نسخهء فارسى ، در نسخهء الف واژه تحريف شده است .

( 3 ) . ثومس - يونانى ، ديوسكوريد ،

III

، 34 .

* * ( 4 ) . زهره مستدير ، در ديوسكوريد ،

III

، 34 اين جمله وجود ندارد .

( 5 ) . نك . شمارهء 22 .