الصيدنة في الطب ( داروشناسى در پزشكى ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٤

262 . جلّوز 1

( 4 ) . نسخهء فارسى : ورداداماتا ، بايد خواند : وردادرمانا .

( 5 ) . فلوسطيون يونانى ، ديوسكوريد ،

، 119 . آوانويسى درست‌تر اندكى پايين‌تر مىآيد - بالاوسطيون .

( 6 ) . كنطيوس ، بايد خواند كيطينوس - يونانى ، بر بهلول ، 10 351 .

( 7 ) . رمان مصربنا ، بايد خواند رمانا مصريا .

( 8 ) . رماناددبرا

III , Low

، 89 .

( 9 ) . نسخهء فارسى : نالاوسطون ، بايد خواند بالاوسطون ، نك . يادداشت 5 .

( 10 ) . خنداقل ( ؟ ) .

( 11 ) . رعث ، قس .

Lane

، 1105 . غافقى ، 194 ؛ ميمون ، 75 : رغث

( ragat )

( 12 ) . شعرا طبى ، بايد خواند شعراء طىّ .

( 13 ) . اين شعر در نسخهء فارسى تحريف شده است . در لسان العرب (

VII

، 463 ) آمده و به مؤلفش ابو الهيثم اشاره شده است .

261 . جلنجمون 1

جالينوس گويد : « جلنجمون » سعتر الفرس 2 را گويند .

( 1 ) . تحريف ( جليخون ) يونانى -

Mentha pulegium L .

؛ ميمون ، 309 ؛

Low , Pf .

، 315 .

در مجموعه‌هاى گوناگون داروشناسى و در فرهنگ‌ها با اين نوشتارها ديده مىشود : جلنجوجه و جلنجويه (

I , Vullers

، 525 ؛ بيطار ، 507 ) ، غليجن يا غليجن ( ابن سينا ، 583 ؛ ابن بيطار ، تفسير ، ورق 22 الف ،

II , Vullers

، 617 ) ، غليشون ( نك . همين‌جا ، شمارهء 799 ) ، كالخون ( شمارهء 328 ، يادداشت 2 ) ، غليخن ( ديوسكوريد ،

III

، 28 ) .

( 2 ) . نسخهء فارسى : سعتر العدس ، بايد خواند سعتر الفرس ( سعتر فارسى ) ، نك . شمارهء 640 .

262 . جلّوز 1

نوعى است از ميوه‌ها 2 ، رنگ او ميان سرخ و سياه است ، جرم او به پوست ماهى ماند كه پشيزهاى او بر هم ديگر افتاده بود . اصل او غليظ باشد و سطبر و سر او باريك بود . هر چيزى كه هيئت او چنين بود او را « صنوبرى شكل » 3 گويند و به اين معنى از اعضاى رئيسه 4 - دل را « صنوبرى » 5 گويند .

[ جلوز ] ميوهء درخت ارزه است و او دو نوع است : نوعى از او خرد است و نوعى از او بزرگ . آنچه از او خردتر باشد به اندازهء تخم امرود است و آنچه از او بزرگ است به اندازهء