الصيدنة في الطب ( داروشناسى در پزشكى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠٦

1112 . يتّوع 1

قسطا : يبروح ريشه لفاح است .

ابن ماسويه : جانشين پوست ريشه [ لفاح ] بنگ سفيد است .

( 1 ) . از يبروحى سريانى -

Mandragora officinarum L .

؛ سراپيون ، 276 ؛ ابو منصور ، 583 ؛ ابن سينا ، 333 ؛ ميمون ، 179 ؛ عيسى ، 13 114 .

( 2 ) . يبروحى ، قس .

III , Low

، 365 .

( 3 ) . سابيزج ، نك . شمارهء 521 .

( 4 ) . سيب سيك .

( 5 ) . اللفّاح ، نك . شمارهء 950 .

( 6 ) . يمرو ، قس .

II , Vullers

، 1529 .

( 7 ) . نسخهء الف : ثم ، بايد خواند يم .

( 8 ) . نسخهء الف : للواحد ، بايد خواند للوجه .

( 9 ) * . ترجمه از روى نسخهء فارسى ؛ اين‌جاهاى متن پوشيده از لكه است . اين جمله در ابن سينا ، 333 نيز وجود دارد .

1111 . يبيقية 1

1111 . يبيقية 1

ابو حنيفه : اين دانه‌اى درشت‌تر از جلبّان است . آن سبز رنگ است و آن را به صورت نان 2 يا پخته مىخورند ، به گاو نيز مىدهند و آن در شام فراوان است .

( 1 ) . نوشتار نادرست واژه بيقية -

Vicia cracca L .

يا

V . sativa L .

؛ نك . شمارهء 196 . در نسخهء فارسى حذف شده و در نسخه‌هاى ب و پ با عنوان پيشين يكى شده است .

( 2 ) . نسخهء الف : مخموزا ، بايد خواند مخبوزا ، قس . لسان العرب ،

X

، 31 .

1112 . يتّوع 1

1112 . يتّوع 1

اين به رومى توتاملون 2 و به فارسى اسفيدكشير 3 است .

جالينوس : [ يتوع ] هفت نوع است ، نيرومندترين آن به يونانى خارقياس 4 ناميده مىشود و اين همان است كه مردم « يتوع نر » مىنامند ، اما [ يتوع ] مادهء « مرسليطس 5 ناميده مىشود كه به معناى « شبيه مورد » است . [ سپس ] نوعى است كه ميان سنگ‌ها مىرويد و از درختان است 6 ، پس از آن ، نوعى به نام نواصير 7 است ؛ سپس سروى 8 است ؛ پس از آن باراليوس 9 است زيرا در جاهاى چسبيده به دريا مىرويد 10 ؛ سپس « ايليوسقوبيوس » 11 است .