انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٥٠

[ در بيان آنكه سير و اصل در وصال و شناخت خداست ]

شرح اين معنى بلند است و نغول * چون ندارى فهم اين گردى ملول

936 نيست شو كلى و بگذر از خودى * تا رهى از حبس نيكى و بدى

تا ثنا و حمد خود گويد خدا * بىشريكى خود به خود اى كدخدا

هم سنايى داد ازين معنى نشان * گر ترا گوشى است بشنو اين بيان

939 تو ممان و شو فنا در عشق يار * تا بگويد حمد خود را كردگار

خود به خود گويد ثناى خود خدا * هست من باقى است و غير من فنا

هر دم از امرم شود نونو جهان * بىجهان خاك ، پاك و جاودان

942 سير مردان در چنان عالم بود * هر دم ايشان را ز نو و صلى شود

تا ابد مانند در عشرت مقيم * با خدا بىپردهء يار و نديم

در چنان سيران عدد نبود بدان * از عدد بگذر سوى بىسو بران

945 شرح اين از شمس تبريزى شنو * تا بيابى بىتنى صد جان نو

اين‌چنين ره را گشايد خاص او * زانكه مثلش نيست رهبر سوى هو

هوهوها هست آن هوا عظيم * هركسى را داد هويى آن كريم

948 اين همه هوهاى خلقان صنع اوست * هوا او مغزست و باقى جمله پوست

نى چنين صنعى كه گردد آن فنا * صنع باقىاى ز انوار خدا

صنع‌ها دارد برون از دو جهان * كان بود دايم ز انوارش روان

951 منبع آن نور جان اولياست * منظر « 1 » حق خود جنان اولياست

هر خوشى كه مىرسد در جانشان * چون سلامى دان از آن معشوق جان

سر اين عالى است زين كى بو برد * مرغ خانه سوى عنقا كى پرد

954 هرك را عقلى است « 2 » رمزى بس بود * حاجت بسيار گفتن كى شود

سوى خاصانيم ما از حق رسول * تا اصيلى را بگوئيم از اصول

اين اصول دين اللهى بود * نى اصول دين هر واهى بود

957 زين اصول از « 3 » اصل دارى برخورى * سوى قاف قرب چون عنقا پرى

نى چو عنقايى كه گنجد در جهان * يا چو قافى كان بود اندر مكان

قاف و عنقا زان يم آمد قطره‌اى * پيش آن خورشيد عالم ذره‌اى

960 بلكه نبود پيش آن خور ذره اين * ذرهء آن خور بود خورشيد دين

كى تواند ذره بودن اين جهان * پيش خورشيدى كه لاشرقى است آن

( 1 ) - مج : مظهر ( 2 ) - مج : عقل است ( 3 ) - مج : ار