انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

[ هر مقامى سير مخصوص به خود دارد ]

مىرسد از نان به هر عضوى عطا * بخششى ديگر ازو هر جزو را

از كف پا همچنين تا فرق سر * چون بهاران داده هريك را ثمر

561 هر ثمر را نوع ديگر لذتى * هر يكى را هم بود خاصيتى

يك چو سيب و يك چو خرما و انار * جنس اين در هر درختى بىشمار

هر برى دارد جدا طعمى دگر * از بر و رخسار و دست و پا و سر

564 اين عطا بر جسم ظاهر « 1 » مىرسد * صد چنين بر روح طاهر مىرسد

فكرها و علم‌ها و عشق‌ها * دم‌به‌دم بىحد و عد و منتها

فكر كن بنگر كه خاكى چه نمود * كز زمين بگذشت و بر گردون فزود

567 مشت خاكى را كه بود افتاده پست * بين چگونه رفت و بر بالا نشست

همچنين چون جان شود محو ولا * گردد او باقى چو نور كبريا

منتها آن است چون آنجا رسيد * روى خود را بىحجب پيدا بديد

570 يافت خود را چون ز خود بگذشت او * ديد كآن رو پشت بود اين بود رو

غوره خام از چه زاده از رز است * پيش انگور آن بود در طعم پست

از خودى چون بگذرد غوره تمام * زين گذر خشنود باشد بر دوام

573 پس بگويد آن خودىام غير بود * خود خودى اين است كاكنون رو نمود

سنگ لعل « 2 » آخر نه اول بود سنگ * ليك از خور چون گرفت آن سنگ رنگ

لعل گشت و رفت آن سنگى ازو * گويد او سنگم مگو ، لعلم بگو

576 بود پنهان اين خودى در آن خودى * هست پيش اين خودى آن خود بدى

گرچه بودم همچو باقى سنگ‌ها * ليك دورم زان كنون فرسنگ‌ها

سر دل را كرد ظاهر آفتاب * بردم از خور نور و رخشانى و تاب

579 غير من سنگى نبود از تاب خور * اين‌چنين خوبى و لطف زيب و فر

همچنان اين خلق عالم خاص و عام * خوب و زشت و دون و عالى تند و رام

جملگان از چارعنصر قايم‌اند * در همه احوال‌ها اى ارجمند

582 بگذر از ظاهر مبين يكسانشان * چشم سر بگشا نگر در جانشان

مؤمنان دارند استعداد آن * كه پذيرند از خدا علم نهان

همچو شير آن علم در جانشان رود * جانشان زان شير چون شيرى شود

585 از خودى دونِ فانى « 3 » وارهند * سوى معراج سعادت پا نهند

( 1 ) - اساس : طاهر ، ( 2 ) - مج : زانكه لعل ( 3 ) - مج : و فانى