انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٦

[ در بيان پائين آوردن سخن عظيم توسط شيخ كامل و در قرآن مجيد توسط خداوند و گرفتن عهد از خلايق در روز الست ]

426 هفت دوزخ شد مقام آن بدان * هشت جنت نيكوان را شد مكان

هفت و هشت اظهار قدر رتبت است * نيك را نيكو ، به بد بد بابت است

زجر هريك لايق جرمش بود * جرمهاى خلق كى يكسان شود

429 كى زدن باشد چو كشتن اى عمو * فرق مىكن جمله را اى يار تو

گر فراموشت شدست آن كار و بار * كه بدى در بحر رحمت رزق‌خوار

قوت مىخوردى به جان بىكام و لب * در جهان روح پيوسته ز رب

432 قوت جانى پاك از اوساخ درد « 1 » * هركه خورد آن قوت را جانش نمرد

مؤمنان خوردند و رستند از ممات * جانشان شد غرق در بحر حيات

زين ممان « 2 » اندر عجب منكر مشو * جانب وسواس از غفلت مرو

435 نى كه اكنون چون دمى رفتى به خواب * مىشود پوشيده حال شيخ و شاب « 3 »

مىرود از خاطرت كار جهان * مىنيارى هيچ ياد از دوستان

هرچه كردى در همه عمر اى پسر * مىرود جمله ز يادت سر به سر

438 ور دهد در خواب كس يادت از آن * تو يقين منكر شوى زان بىگمان

گويى آن كس را مگو زين گون مقال * زانكه پيشم هست اين جمله محال

چون به يكدم خواب چندين‌ساله كار * رفت از خاطر نماندش اعتبار

441 پس درين دنيا كه حُلم نايم است * تار و پودش كل به غفلت قايم است « 4 »

چه عجب كان عالم از يادت رود * كار و بار آن فراموشت شود

خواب غفلت را برون زين خواب دان * اين بود چون كاه و آن كوه گران

444 خود به يك بانگى شوى بيدار ازين * ليك از آن با صد فغان و صد حنين

مىنگردى هيچ‌گون بيدار تو * نى از آن مستى شوى هشيار تو

انبيا را از فغان حلقوم خست « 5 » * از چنين خواب گران كس برنجست

447 اوليا در بانگ و افغان‌اند هم * كم كسى بيدار شد خود زين امم

مؤمنى كو بود پرنور خدا * گشت خوش بيدار و وارست از بلا

باقى خلقان بمانده در سَقَم « 6 » * تا شود جاشان جحيم پرالم

450 فكر مىكن اندرين گر عاقلى * تا شوى بيدار اگرچه غافلى

( 1 ) - مج : اوساخ و درد ، اوساخ : ج وسخ : چركها ، كثافات . ( 2 ) - مج : ممات ( 3 ) - شيخ و شاب : پير و جوان ( 4 ) - مج : دايم است ( 5 ) - مج : هست ، كه غلط است ( 6 ) - سقم : مرض ، بيمارى