انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٠

[ در بيان آنكه آدمى در مقام خاكى اختيارى نداشت و . . . ]

309 پس يقين شد نيست جان را جسم « 1 » كم * هيچ نوعى در وجود و در عدم

ذوق دنيا حلق جان را مىبرد * تا بماند زنده اين « 2 » حلق جسد

با خرد ضدست و با نفس است يار * زو حذر كن تا نمانى رد و خوار

312 آن برد از تو كه با آنى عزيز * چون برد آن را نيرزى هيچ‌چيز

هركه از دم‌هاى او مغرور شد * عاقبت اندر سقر « 3 » مقهور شد

هر صوابى كو نمايد كل خطاست * در وفا و لطف او قهر و جفاست

315 كار دنيا را همه معكوس دان * سرفرازى ورا منكوس « 4 » دان

نقد او قلب است هان مپذير ازو * پاى واكش دست را برگير ازو

ورنه در بازار او مغبون شوى * گرچه شادى عاقبت محزون شوى

318 چون ندارد حاصلى دنياى دون * ترك گويش درگذر از آزمون

آزمايش بس بود طاعت گزين * تا نخايى دست خود در يوم دين

پيش از آن كو رخت دينت را برد * سبزى ايمان جانب را چرد

321 احتياط خويش كن در حق گريز * آب روى دين پى دنيا مريز

حرص دنيا هست كار غافلان * حرص عقبى شد طريق عاقلان

عاقلان تقوى و دين بگزيده‌اند * از عذاب آخرت ترسيده‌اند

324 ذوق « 5 » حالى گرچه خوششان مىنمود * ترك كردند از پى امر ودود

چشم آخر بينشان چون باز بود * شهد حاليشان چو زهرى مىنمود

عقل خود آنست كآخر بين بود * آن طرف پرّان به پر دين بود

327 برگ و اسبابى كه مرگش در پى است * پيش عاقل ناسزا و لاشى است

هركه در دزدى ببيند زجر دار * در نظر بنمايدش آن مال مار

دايما زان مال باشد بر حذر * ناخوش و زشتش نمايد چون قذر « 6 »

330 نفس حالى بيند و پايان خرد * قلب را چون نقد دانا كى خرد

عقل آخربين سوى آخر رود * نفس حالى بين در آخُر مىدود

از براى حالتى كش خوش نمود * رغبتش در ذوق آن از جهل بود

333 در خوشىها ناخوشىها را نديد * از جهالت ريو « 7 » دشمن را شنيد

( 1 ) - مج : چشم ( 2 ) - مج : از حلق ( 3 ) - سقر : جهنم ( 4 ) - منكوس : سرنگون ، واژگونه ، سرازير شده ( 5 ) - مج : ذوق و ( 6 ) - قذر : پليدى ، سرگين ( 7 ) - ريو : مكر ، نيرنگ ، حيله