انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٥

[ در بيان اين معنى كه فلق و صبح براى اهل صورت است ]

195 اين جهان زنده ز يك قطره بود * بين چه كردى چون يمت حاصل شود

زنده زان دريا ولى و اصل است * گنج‌هاى آن جهانش حاصل است

اين جهان فانى است وان باقى بدان * اين جهان همچون كه تن وان همچو جان

198 باشد از جان زندگى تن را يقين * ليك بىجان مرده ماند بر زمين

سوى بىسويى بود جان را حيات * سوى سو رفتن بود آخر ممات

ترك كن سو را و در بىسو بران * تا رسى اندر حيات جاودان

201 زنده مانى بىتنى اندر بقا * باقى و قايم هميشه با خدا

غير حق چيزى نبينى در وجود * فارغ آيى از زيان و هم ز سود

سر حق كردى نهان از غير حق * سير تو باشد روان در سير حق

204 زنده ماند در وصالش جان تو * اين جهان و آن جهان كل آن تو

هرچه خواهى در « 1 » دو عالم آن شود * زنده گردد تن ز امرت جان شود

حاكم مطلق كند يزدان تو را * دايما اندر سفول و بر علا

207 برنتابى « 2 » گر كنم من شرح اين * كه چه‌ها بخشد خدا با مرد دين

اين قدر بپذير باقى را خدا * با تو بنمايد ز جود اى كدخدا

چون ببينى آن ز حق مقبل شوى * مقبل و مقبول گردى اى روى

210 حاملى محمول گردى بعد از آن * بى ز رنجى گنج يا بى شايگان

بار برگيرند و خوش‌بارت دهند * بىدخان « 3 » و نار انوارت دهند

باشدت اندر بقا كار و كيا * قرب يا بى نزد حق چون اوليا

213 اوليا اسرار حق‌اند اى پسر * هركسى را نيست آن عقل و بصر

كاوليا را داند و بيند عيان * سر يزدانند و سر باشد نهان

مر ولى را هم ولى داند يقين * مر گزين را جنس نبود جز گزين

216 آن ملايك با ملايك در نماز * ديو هم با ديو در نار و گداز

اوليا با اوليا در باغ وصل * خوش‌خرامان در ميانشان نيست فصل

چونكه گردى بنده‌شان سلطان شوى * همچو عيسى بر سر كيوان روى

219 اوليا را همچو خود عاجز مدان * حكم‌ها جمله ازيشان بين روان

بوده اول جسم و آخر جان شده * بعد از آن بىجسم و جان جانان شده

( 1 ) - مج : هر ( 2 ) - نتابى : تاب نمىآورى ، تحمل نمىكنى ، ( 3 ) - دخان : دود