انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٨

[ در بيان سخن گفتن حق تعالى از ميان درخت ]

چون از آتش گفت هستم من خدا * پيش جمله گشت مقبول آن ندا

6840 گر همان گويد خدا از آدمى * منكرى « 1 » اين سر آمد از كمى

چون نمايد خويش را حق ز آدمى * از چه سر ننهى و گردى اعجمى

خود نمايش ز آدمى اولىتر است * زان كه از كل صنع‌ها او اكثر است

6843 تاج كَرَّمْنا برو آمد يقين * زان سبب مسجود گشت او نيك‌بين

گر نبودى برتر از افلاك او * كى شدى مسجود آن املاك او

هست اقرب از فرشته آدمى * آدمىاى كه « 2 » شد از حق آن دمى

6846 او خلاصه باشد اندر دو جهان * پيش حق اقرب بود از همگنان

سر يزدان است و سر پنهان بود * كى ملك را قرب او امكان بود

سر بنه و اندر گذر زنگار « 3 » خود * تا نگردى عاقبت ز انكار رد

6849 همچنان باشد كه شاه از جاى دون * كان بود جاى خرابه يا كه تون

گويد او با مردمان سلطان منم * هركه ننهد سر ورا گردن زنم

بشنوند آن را همه از باورى * اندر آن كس را نباشد داورى

6852 ور همين گويد شه از عالىسرا « 4 » * از خرى مىنشنوند آن گفت را

اين‌چنين دعوى از آنجا اليق است * هركه ازين منكر شود بس احمق است

احمقان منصور را آويختند * بىجريمه خون او را ريختند

6855 بر زبانش راند حق گفتار خويش * تا كه آن مرحوم خورد از خلق نيش

او نبود اندر ميانه حق ازو * گفت انا الحق بود آن گفتار هو

نى كه قرآن از زبان مصطفاست * در حقيقت گرچه گفتار خداست

6858 پس اگر گفت از لب منصور اين * حق كه هستم خالق چرخ و زمين

تو چرا آن دور دارى از عمى * همچو دزدان اندر آويزى ورا

زان مگر كز خالقى بيگانه تو * نيستى آگه ز سر و راز « 5 » هو

6861 چون نديدى روى شه را هيچ تو * كى ز آوازش شوى آگاه ازو

آدمى نار است و آب و خاك و باد * اندرو هم عقل و جان « 6 » با رشاد

عنصر نار است جزوى « 7 » ز آدمى * كى بود كل را ز جزو خود كمى

( 1 ) - مج : منكر ( 2 ) - مج : كو ( 3 ) - مج : زانكار ( 4 ) - مج : شه عالىسرا ( 5 ) - مج : سر راز ( 6 ) - مج : جان و عقل ( 7 ) - مج : جزو