انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٨

[ در تفسير حديث : رب زدنى تحيرا ]

يك بود چون مس و يك چون نقد زر * يك بود چون سنگ لعل و يك گهر

هرك را جانى بود حشرش بود * وانكه بىجان بود كى زنده شود

6636 مرده را زنده كند عيسى يقين * چون نباشد مرده در گور اى امين

كى فسون خواند به نامرده مسيح * قبح كى آيد از آن جان مليح

نيست حيوان را به روز حشر نشر * خلق چون انعام را هم نيست حشر

6639 اغلب خلقان چو حيوانند دان * نيست ايشان را درون جسم جان

جانشان حيوانى است و نيست چيز * گرچه ماننده است با جان اى عزيز

جان منكر حشر گردد نى ز لطف * تا كشد بهر جزا در نار عنف

6642 كى بخواهد جان منكر حشر را * چونكه منكر بود اينجا نشر را

منكران حشر را حشرى مدان * جنس حيوانند ايشان در جهان

جان ايشان هست از تركيب تن * نيست وحيى از شعاع ذو المنن

6645 روحشان ريحى « 1 » است نى وحيى بدان * از بخار خون « 2 » بود آن نوع جان

چون چراغى كان شود روشن ز زيت * در شب مظلم بود آن نورِ بيت

چون نمايد روى خورشيد جهان * مىنمايد آن چراغ مردمان

6648 زانكه نورش قلب و بس معلول بود « 3 » * زين سبب او پيش خود معزول بود « 4 »

پيش نور خور نماندش اعتبار * بود و نابودش يك آمد در نهار

نور بررسته است تاب آفتاب * كى چراغى را بود آن نوع تاب

6651 ليك بربسته است نور آن چراغ * كى بود نور ورا چون خور بلاغ

خود بلاغ از مصطفى آيد بدان * لاغ باشد هرچه بينى غير آن

گفت احمد گفت حق باشد يقين * گفت احمد را ز جان و دل گزين

6654 چون روى برگفت او اندر رهى * ور كنى تو ترك گفتش در چهى

گفت او از چه ترا بالا برد * سوى باغ جنةالماوى برد

گفت او را گير و با آن كار كن * روى سوى خالق جبار كن

6657 گر برين باشى نگردى هيچ ازين * دان كه بردى جان و رستى از كمين

از كمينگاهى كه هلك جمله اوست * مىنمايد دوست ليكن بد عدوست

خوبى دنيا فريبنده است هاى * گر ترا بخت است سوى او مَه آى

( 1 ) - مج : ريح ( 2 ) - مج : خوان ( 3 ) - مج : بد ( 4 ) - مج : شد