انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٢

[ از اوليا كسى بو برد كه نور اوليا درو باشد ]

6498 مردمان خندند بر گفتار او * بر عبارت‌هاى بىهنجار او

شخص را چون حال نبود گفت او * خنده و لاغ است دايم جفت او

گفت بىكردار را نبود اثر * همچو شاخ خار باشد بىثمر

6501 مرد حق را لاف چه حاجت بود * كار او بىلاف از حق مىشود

هست در سيماى او پيدا سرش * زانكه حق بخشيد از طاعت برش

گفت او نور است از آن روشن شوى * تازه و خوش‌بوى چون گلشن شوى

6504 زندگىاى بخشدت كان زندگى * باشد اندر دو جهان پايندگى

زندگىاى كش نباشد مرگ پيش * نوش نوشى دايما بىزخم نيش

صد چنين بخشش ز مردانت رسد * و آنچه مىنايد به فهم آنت رسد

6507 پس خنك جانى كه ايشان را گزيد * مهر خود از جمله خلقان بريد

رو بديشان كرد و باقى را گذاشت * در ظلام شب نمودش نور چاشت

مس جانت گشت زر ز اكسير جان * نقص او كامل شد از تدبيرشان

6510 لايق صدقش برد ز ايشان عطا * تا شود آخر ز سلك اوليا

مجتهد باشد به جستن روز و شب * از كنوز بىكران جود رب

چون طلب از جان كند بىشك برد * او از آن نعمت در آخر برخورد

6513 شد گواه طالبان صوم [ و ] نماز * دايما با ذكر يزدان از نياز

ور نباشد اين‌چنين لافى است او * مفلس و عارى و هم حافى « 1 » است او

هركسى زان خوان برد نوعى طعام * با لئيمان كى رسد قوت كرام

6516 جام‌هاى مير كى يابد فقير * در بود در بحر نى اندر غدير

نى ز خوان و قوت دوران هر بشر * يك شود مايل به خير و يك به شر

يك بود دلشاد و يك محبوس غم * يك بود اندر شفا يك در الم

6519 يك شود سلطان و يك دربان درو * يك برد عسر و يكى خسران درو

هر يكى را اندرو كارى جدا * از كه و مه از غنى و از گدا

همچنين اندر جهان لامكان * كندرو باشد روان دايم روان

6522 مىبرد هر جان ز حق نوعى عطا * لايق اعمال خود اى بو الوفا

بىصور باشند آنجا در لقا * از چنان حبس و بقا در ارتقا « 2 »

هركسى برده نصيبى زين كلام * كس نداند فهم كرد اين را تمام

( 1 ) - مج : جافى ( 2 ) - اين بيت در مج نيست