انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٨

[ حق تعالى آفتاب و ماه و ستارگان را آفريد جهت . . . ]

سير خود آن است كان بىتن بود * اندر آن سيران عجايب فن بود

آن بود باقى و زنده جاودان * هم منزه باشد از كون و مكان

6174 سير مردان اندر آن عالم بود * هر يكى مسجود چون آدم شود

جسمشان معدود و نور جمله يك * در يقين رفته همه رسته ز شك

جمله را يك دان و بگذر از دوى * گر شدى واقف ز سر مثنوى

6177 هر دكانى را بود كارى دگر * يك فروشد ترش و يك شهد و شكر

مثنوى ما دكان وحدت است * رحمت اندر رحمت اندر رحمت است

اندرو اسرار اهل دل پر است * هر يكى بيتى ازين نادر در است

6180 در ناياب است هركس كين نيافت * بىتوقف سوى حق از جان شتافت

شد برو تنك « 1 » اين جهان و آن جهان * همچو سيلى سوى دريا شد روان

غير دريا را نخواهد بعد از آن * زنده از دريا بود چون ماهيان

6183 حال آن كس كين شود درخورد او * حق بود درمان سوز و درد او

غير وصل حق نخواهد جان او * وصل گردد آب او و نان او

از چنين قوتى ببالد دايم او * باشد او قايم به ذات پاك هو

6186 جوى جانش اندر آن دريا بود * جوى او با آب دريا يك شود

جو مبينش بعد از آن درياش بين * چونكه جويش عين دريا شد يقين

هست اين سر انا الحق اى پسر * گفته منصور را از حق شمر

6189 از زبانش راند حق آن گفت را * بشنو از حق هم تو آن را اى فتى

دو نگنجد در يم وحدت بدان * اين دوى باشد درين جسم كران

سايه‌ها گرچه نمايد ز آفتاب * نيست گردد چون رسد از نور تاب

6192 مىشود سايه ز تاب خور فنا * چون رسد « 2 » بر سايه شعشاع ضحى

سايه را هستى بود از آفتاب * نيست گردد باز هم زان نور و تاب

اين عجب بين هم وجود و هم عدم * آيد از يك ذات اينجا دم‌به‌دم

6195 كل شىء موجود از حق مىشوند * در عدم هم باز ز امرش مىروند

اين حيات و موت هست از حق يقين * صد هزاران گون عجب دارد چنين

هرچه از او آيد همه باشد عجب * خود نيايد جز عجب از صنع رب

6198 اشتقاق الله آمد از وله * ليس شىء فى الوجود الا و له

( 1 ) - مج : ننگ ( 2 ) - مج : زند