انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٣

[ در تفسير : ما وسعنى سمايى و لا ارضى الا وسعنى قلب عبد المؤمن ]

در تصور نايد آن جاه و علو * تا كنم تقرير آن معنى به تو

هرچه گويم باشد او برتر از ان * پس ببندم از بيانش من لبان

5853 گر بود بختت رسد آن از خدا * تو عنايت را همىجو در دعا

خود ز اهل دل رسد رحمت مدام * پس ازيشان جوى رحمت صبح و شام

زانكه ايشانند حاكم در جهان * گرچه هستند از همه خلقان نهان

5856 جمله حق را ترجمان و مظهرند * خلق را زين پست بالا مىبرند

پيش ايشان هركه او پستى نمود * بر شود بالا نماند در فرود

چشم هركو ديد از آن مردان يكى * گردد ايمن از بلاها بىشكى

5859 گرچه بد باشد چو شد مقبول او * كار او گردد از آن حضرت نكو

هست بىشك حق منزه از جهان * ليك دارد با ولى ميلى نهان

عشق‌بازى مىكند حق با دلش * هين ميفت اندر غلط ز آب و گلشن

5862 مر ورا بينى چو خود شكل بشر * جنس خود دانى از آن افتى ز خر

ظاهر شكلش ببندد چشم تو * تا نهان ماند ز تو آن حسن و رو

واى اگر بينى ورا بىنقش تن * نيست گردى در زمان از خويشتن

5865 محو گردى همچنانك از خور ظلام * نيست گردد هستى و بودت تمام

گر بود بختت ورا دانى كه هست * نور يزدان برتر از بالا و پست

بلكه حق با اوست چون جان در بدن * صورتش بر نور حق چون پيرهن

5868 دايم آن دل هست منظور خدا * يك زمان نبود خدا ز وى جدا

هركه شد مقبول اهل دل دمى * يابد از حق شادمانى بىغمى

زانكه حق بر دوستش رحمت كند * عكس آن بر دشمنش لعنت كند

5871 گير عبرت از بليس و جراتش * تا نگردى ز اهل لعنت سر مكش

دوست و دشمن از ولى پيدا شود * بىولى از خلق حق فارغ بود

[ در تفسير : ما وسعنى سمايى و لا ارضى الا وسعنى قلب عبد المؤمن ]

[ در تفسير : ما وسعنى سمايى و لا ارضى الا وسعنى قلب عبد المؤمن ]

در بيان آنكه حق تعالى تمامت مخلوقات را آفريد « 1 » و همه را مىپرورد و هستى جمله ازو است .

پس خدا را كس ضد و دشمن نباشد كه : لا ضدّ له و لا ندّ له . ليكن از آب و گل بنده‌اى آفريد جنس خلقان . و در وى سر خود را تعبيه كرد . و او را به قرب و محبت خود مخصوص گردانيد . بلكه دل او تخت خداست زيرا مىفرمايد : ما وسعنى سمايى و لا ارضى الا وسعنى قلب عبد المؤمن ، در آسمان و

( 1 ) - مج : حق تعالى آفريد