انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

[ آدمى به هرچه مشغول شود رنگ آن را مىگيرد ]

بعد از آن قطره‌اش مگو درياش خوان * بر همه اسرار دل بيناش دان

5679 قطره عين بحر گردد چون رسد * اندر آن درياى وحدت بىحسد « 1 »

نعت او گردد انا الحق آشكار * چون ز خود بگذشت و شد حق آشكار

همچو خويش او را مبين بگذر ز خود * كو برون است از جهان نيك و بد

5682 ترك خود كن تا خدا يارت شود * بىحجابى پيش وى بارت شود

اين خودى پرده است برگيرش ز پيش * تا شوى اندر كمى افزون و بيش

اندر آن خرمن خودى يك دانه‌اى است * يا ز شهر بىكران يك خانه‌اى است

5685 دانه را بگذار تا خرمن برى * خانه را به فروش تا شهرى خرى

هين بخر با قلب نقد با عيار * بگذر از فانى كه مانى پايدار

رو ز هستى سوى ملك نيستى * تا بدانى خويشتن را كيستى

5688 جملگى جانى و پندارى تنى * نى « 2 » ظلامى بلكه نور روشنى

اين خودى فانى است اندر خود ممان * بىخودى را جو كه مانى جاودان

خودپرستى را بهل حق را پرست * زانكه هركو مرد از خود باز رست

5691 دوستدار خود مشو كو دشمن است * مىنمايد همره اما رهزن است

مىشود مانع ترا از ارتقا * تا شوى فانى و محروم از لقا

آنكه رخت تن برد گويى عدو است * وانكه رخت جان برد نى صد چو اوست

5694 اين تن تو رخت جان را مىبرد * عقل و دينت را به حيلت مىخورد

ليك از غفلت نمىدانى چه برد * برد صافت را و ماندى قشر و درد

رهزن ظاهر ز تو رختت برد * رهزن باطن ز تو بختت برد

5697 بردن آن است و توى غافل از آن * شسته‌اى دلشاد در غبن و زيان

عمر باقى را ز تو اين نفس برد * بىصفايى كرد قوتت را ز درد

دم‌به‌دم حالت ازو نحس است و بد * من چه گويم كو ترا چون راه زد

5700 دوستدار دشمن خويشى ز جهل * همچنين خواهد ترا كشتن به مهل « 3 »

مىدهد عمر عزيزت را به باد * در چنين غبنى ز نادانى تو شاد

عاقبت هنگام رحلت از عند * بينوا در گور تاريكت كند

5703 دشمنى او بدانى آن زمان * كشف گردد بر تو آن غبن و زيان

تا چه‌سان كرد او بدىها بىعدد * تا فكندت خوار و مجرم در لحد

( 1 ) - مج : جسد ( 2 ) - مج : بى ( 3 ) - مهل : نرمى ، آهستگى