انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٠

[ روز قيامت حق تعالى اعمال را مجسم مىكند ]

هر يكى در خورد خود يابد جزا * يك ز حق در سور و يك اندر عزا

يك غنى خيزد ز گور و يك دنى * هركه نيكى كاشت او باشد غنى

5538 وانكه نيك « 1 » اينجا نگشت از بهر خود * باشد آنجا بينوا در حال بد

پس تو نيكى كار اينجا تا برى * از خدا بِرّى كزان بِر بَرخورى « 2 »

اى خنك جانى كه تخم نيك كاشت * گاه شام و گاه صبح و گاه چاشت

5541 عمر خود را كرد صرف راه راست * تا ز خواب مرگ او بيدار خاست

ايمن از رنج و بلاى روز حشر * آردش مژده ملك هنگام نشر

گويد او را باشد ايمن زين بلا * صحتى دارى ازين پس بىعنا

5544 وعده‌ها جمله كه حقت داده بود * با تو آن خواهد رسيدن از ودود

بل برى اضعاف آن را در نعيم * و اندرو مانى مخلد خوش مقيم

وان گروه عاصيان برعكس تو * در عذاب و در بلاى تو به تو

5547 بانگ‌ها آيد بر ايشان سهمناك * رنگشان از خوف گردد همچو خاك

تيغ‌ها بينند بر سرهاى خود * سر ندانند آن زمان از پاى خود

مست و خيره گشته از خمر بلا * موكشانشان مىبرند از جابه‌جا

5550 مالك و جنسش زبانى بىعدد * سوى نار از موى پيشانى كشد

نسفعا بالناصيه نشنيده‌اى * بر خود اين را خويشتن بگزيده‌اى

مىتوانستى تو كردن كار خير * كه نبودى بر تو هيچ اين نوع ضير

5553 پس چنين ظلمى به خود خود كرده‌اى * اين جزاى تست كان بد كرده‌اى

كرد كرّت حرص از وعده خدا * حرص در خونت در آمد اى دغا

بهر اندك ذوق دنيا اى غبين * باد دادى ذوق باقى را چنين

5556 كان هميشه خواست ماندن پايدار * نيست همچون ذوق دنيا مستعار

نقد را دادى براى چند قلب * دور ماندى لاجرم از جان و قلب

اندرين حالت چو غرقى اى مهين * از چه‌اى غافل ز نادانى چنين

5559 توبه كن زين حالت اى مغرور دون * بوكه آيى از چنين دامى برون

خلق زشتت را مكن ديگر فزون * بهر دنياى چو جيفه در درون

خلق نيكت را مده زين پس به باد * بس بود بازآ ازين اندر رشاد

5562 چون چنين كردند در دنيا بدان * جمله را شد آتش دوزخ مكان

( 1 ) - مج : خير ( 2 ) - مج : ز آنچه كارى آخر آنجا برخورى