انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٧

[ در بيان آنكه خوشىهاى عالم با ناخوشى آميخته است ]

5469 درد را در ميوه گرد آرى « 1 » نظر * چون خورى بينى و گردى باخبر

دردها زين عالم است و صاف آن * هست اندر وى ز عالم‌هاى جان

اين خوشى و ذوق از آن عالم بود * در دهان همچون شكر زان‌رو رود

5472 همچنين مىبين درون ميوه‌ها * در انار و سيب و خرما اى فتى

دردها با صاف‌ها آميخته * عشق‌ها در جان خلق انگيخته

همچنان اندر زمين و آسمان * لطف حق گشتست مكتوم و نهان

5475 مرد آگه مىشود بيدار ازين * مىكند از درد صافى را گزين

مىكند معلوم كان صاف از خداست * آمده اين‌سو براى ابتلاست

تا يكى آگه شود از لطف آن * تا يكى در درد ماند بسته جان

5478 آن يكى شعشاع را داند ز خور * وين يكى بيند ز ديوار و ز در

تاب خور را چون ببيند در جدار * تاب را از خانه داند آن حمار

ليك او را كش بود عقل تمام * نور را از خور بداند « 2 » بىكلام

5481 گويد او خود كى بود نور از جدار * گر بدى ز اينجا بماندى پايدار

دايما بودى درين خانه مقيم * شب چرا گشتى نهان نور قديم

تن « 3 » چو بىجان ماند نى مردار شد * عزتش رفت و حقير و خوار شد

5484 بود حسن تن ز جان اكنون ببين * مىكنندش دفن در زير زمين

جمله اشيا را بد و نيك آن‌چنان * دان حقيقت از زمين و آسمان

حسن را از خود ندارد هيچ‌چيز * جمله زان لطفند مقبول و عزيز

5487 پس بجو آن را كه اينجا تافته است * اين جهان خوبى همه زو يافته است

آنكه اينجا ماند و آن را زين بديد * اين جهان را از دل و از جان گزيد

صاف را زين درد دانست از خرى * رو بدين آورد كلى بكسرى

5490 چون رود آن حسن باز آنجا كه بود * بعد از آن او را پشيمانى چه سود

از قفص چون مرغ پريد اى پسر * آن قفص زان پس چه كار آيد دگر

سوختن را هست لايق بعد از آن * چون بپريد از قفص طوطى جان

5493 نيكوان را اين جهان بيدار كرد * بدنهادان را به دام آشكار كرد

اين يكى در صنع صانع را بديد * وان دگر مقصود را از جان گزيد

اين خدا را ديد اندر نيك و بد * وان بماند اينجا جواز حق بود

( 1 ) - مج : گر دارى ( 2 ) - مج : بدانى ( 3 ) - مج : نى