انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٣

[ در تفسير : إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً

داد او را شاهى ارض و سما * تا شود انس و ملك را پيشوا

5370 گفت إِنِّي جاعِلٌ اندر نبى * كرده‌ام او را خليفه بر شما

او بود زبده و زو جمله برند * نعمت باقى ز خوان او خورند

هركه زان خوان خورد برخوردار شد * وانكه از وى سركشيد او خوار شد

5373 شد قبول او قبول من عيان * هم كه ردش را تو « 1 » رد من بدان

دوستش را دوست دارم در جهان * دشمنش باشد ز سلك دشمنان

پس ورا مىخواه اگر خواهى مرا * تا كه باشى با من اندر دو سرا

5376 شد خطاى او گزيده چون صواب * يابد از هر زلتى صد گون ثواب

همچو معشوقى كه از جرات ورا * هيچ‌گون عاشق نگيرد در خطا

هرچ ازو آيد بود جمله قبول * كى شود عاشق ز معشوقش ملول

5379 جلوه باشد كار معشوقان و ناز * كار عاشق پستى و سوز و گداز

آن‌چنان جان گرچه اندر تن بود * رتبت او كى ز تن ديگر شود

او همان باشد كه بود اندر ازل * بخشدش يزدان به هر جرمى دول

5382 سر حق است او نهان اندر جهان * كى شود پيدا چو حق كردش نهان

با كسى هرگز مكن او را قياس * امر آن شه را ز جان مىدار پاس

باادب بنشين به پيشش بنده‌وار * دم‌به‌دم مىكن تواضع بىشمار

5385 نخوتى دارند و كبرى چون شهان * چاكرى خواهند از اهل جهان

تا ادب‌هاشان بجا كه ناورى * از رسالتشان چگونه برخورى

كى رسانند آن امانت را به تو * تا نباشى پيششان راكع دو تو

5388 هر ادبشان كه همىآيد پسند * كآمدند ايشان ز ايوان بلند

نى گدايانند كز هر خدمتى * از تو دارند اى مزور منتى

دايما مىكن تواضع‌ها ز جان * باطن و ظاهر نهان و هم عيان

5391 تا بود كو افكند بر تو نظر * نور گردى گرچه خود هستى شرر

گل شوى هرچند خوارى سر به سر * لطف گردى گرچه قهرى اى پسر

آنچه او بخشد ترا با يك نظر * مىنيايى از جهاد بىشمر

5394 چون ورا ديدى رسد مقصود تو * رو نمايد زو يقين معبود تو

اين بدانى كوست ديگر نيست كس * گرددت پيدا كه تنها اوست بس

( 1 ) - اساس : تو